Grensverleggend – Buitengewoon – Persoonlijk
Vier vuurtorens schijnen rond en verlichten op hun weg een streepje zee. Op de kust geven honderden lampen van een oogverblindende lichtshow.
Ik sta aan het roer en probeer koers te houden in deze wirwar van lichten en signalen, de gevaren te vermijden, de uitnodigingen af te slaan.
k heb de zee niet aangeraakt in al die weken dat we haar bevaren. Niet gezwommen, niet pootje gebaad, niet overboord gevallen. Soms kwam de zee naar mij. In spetters vanaf de boeg, Pre-salté.
Read more
Waggel, dreun, kraak, bonk, waggel, dreun. Ik haat dit gezwabber en het geluid dat erbij hoort. Daar stormt het, hier is het windstil. Ik erger me en maak me ongerust. Vragen en irritaties rollen door mijn hoofd. De ergernis moet eruit.
Nee. ‘Ga toch slapen, over een uur begint je wacht.’
Het is aardedonker, waterdonker. De boot helt en ik hou me stevig vast. Ik voel ik me als een kind dat per ongeluk de handrem van papa’s auto heeft losgemaakt en nu van een helling naar beneden suist. De zee is ongedurig, net als ik.
Read more
Volgens de kaart varen we in een militair oefengebied voor onderzeeërs. Een Franse stem over de marifoon waarschuwt alle schepen. ‘Blijf hier weg, hou tenminste 7 mijl afstand tot ons oorlogsschip!’
De stem op de marifoon wordt dringender en ratelt een lange boodschap.
Even voelt het of ik in een lift omhoog ga. Ik trek het gordijn opzij en werp een blik naar buiten.
‘Zo,’ zeg ik verrast.
‘Oceaandeining,’ zegt de schipper. ‘Dit is nou oceaandeining.’
Grote trage golven komen als een muur aandrijven
Vaart die visser nou een rondje om me heen? Het kompas lijkt op hol te slaan, de zeilen klapperen. Dan ineens snap ik dat ik het ben die draait. Het is donker, er is een flauw windje en een felle stroom rukt aan het schip. Even let ik niet op en ik heb geen idee meer waar ik ben of hoe ik dit moet corrigeren. Ik vloek hardop.
Read more
‘We kunnen de storm wel uitrijden,’ zegt de schipper, ‘windkracht acht op open zee is niet zo erg.
Het trekt me niet. Veel wind kan een zeiler op zee overkomen, maar om een herfststorm op te zoeken?
‘Wat als het negen waait?’
‘Wat als het maar een dikke zes blijkt,’ is zijn tegenvraag.
Even aarzel ik. Ontzeg ik mezelf nu een bijzondere ervaring, vraag ik me af, moet ik dat willen meemaken, storm op zee?
Wachten? Ik hou er niet van. Wachten is doelloos, tijdverlies en verspilling van energie op een plek waar je niets te zoeken hebt, waar je bent om boodschappen te doen en dan weer weg te gaan. Wat moet je daar verder nog?
Ik app met thuis en krijg er heimwee van. Zoen!
Raceauto’s op een circuit, daar doet het geluid aan denken. De wind giert over ons heen. In een baai liggen we voor anker, vlak achter een steile rots en een hoge kade. In mijn slaapzak lig ik na te dromen van zomaar acht uur ononderbroken slaap. Buiten een nog uitgestorven stadje.
De schipper slaapt nog in het vooronder. Lekker dit, even niksen en geen wachten draaien. Niks is meer dan genoeg. Ik hoef de boot niet af. Laat maar zo. Nu pas hoor ik hoeveel herrie zee en golven maken als je vaart.