Grensverleggend – Buitengewoon – Persoonlijk
Zo. Het staat er. Ik heb het toegegeven. Ik verveel me en ik wil slapen. Of heb ik slaap en is het daarom dat ik me verveel? Zeezeilen is als reizen met een boerenkar. Het schiet niet op en na verloop van tijd krijg je een zere kont en wil je er zijn.
‘Twee heren in een trekschuit,’ zeg ik, zo ziet het eruit.’ We zitten aan de dinette en eten. Buiten glijdt de zee gestaag en traag voorbij.
‘Je stinkt,’ zegt de schipper als hij aan dek komt. Sinds we onderweg zijn, is elke norm voor schoon en fris veranderd. Te moe voor meer en ook onhandig ook. We stinken allebei, dus waarom zou ik me verschonen?
Read more
Mijn wacht is al voorbij, maar de schipper slaapt nog. Hij beweegt niet als ik in het vooronder naast hem sta en zijn naam roep, dus ik laat hem nog maar even slapen. Zou hij ziek zijn, vraag ik me ineens af.
Read more
Een kat rende over het havenhoofd vanmiddag. Ik liep de steiger op en neer en belde met thuis. Hij kende
Read more
Achter ons is de hemel vaag verlicht, voor ons is het donker. Het vraagt vertrouwen, zo de nacht invaren.
Natuurlijk zijn we niet de eersten die hier varen. Maar wie hier voor ons was? Op het water laat je geen sporen na. Hooguit een wrak als het is misgelopen. Drie plusjes op de kaart.
Buiten de boot is er geen leven. Tien vierkante meter. Een open kuip, een kajuit met keukenblok, twee banken, een vooronder en een plee. Dat is de wereld, daar doe je het mee. Het is klein, vol, intensief bewoond en rommelig. Maar het kan. En na een poosje wordt het groter, beleef je de ruimte ruimer, krijg je meer afstand tot de dingen en de andere mensen op de boot.
Read more
Half nog in een droom vertaal ik elk geluidje naar mezelf, naar de boot en verbeeld me dat er draken zijn, rovers, monsterIijke vissen. Een felle vlaag. Ik kijk door het raam, zie een verlichte kade en vlakbij nog een schip. Ach ja, dat is ook zo, we liggen voor anker in een baai. Geen hondenwacht vandaag.
Read more
Een geluid als een zaag in de mast: ik denk hardop: “een onderzeeër onder de boot, een drone, een zaagkever of en alien?” De schipper zegt niets, maar kijkt geïrriteerd mijn kant op.
Read more
Deze nacht is anders. Wollig, wattig. Pluizige wolken die de maan verhullen. Ik voel me klein en de zee lijkt groter dan ooit. Soms zijn er schepen in de buurt, maar ze konden er net zo goed niet zijn. Eilanden zijn het, als fata morgana’s
Read more
Buiten is nooit meer dan negen stappen ver. Voor de duizendste keer tel ik de negen passen naar buiten. Een val tikt tegen de mast en even denk ik dat er iemand op de deur klopt. Alle losse geluiden zijn als een orkest van de boot en golven. Ik snap dat sirenen echt bestaan.
Read more