Oceaanverhalen met de Eendracht: Bootsman Mathijs

‘Toen ik zo ongeveer 15 of 16 was startte ik met zeilen op een zeilschool. In 2018 ben ik als opstapper eens gaan kijken op de Eendracht, het jaar daarna nog eens en toe ben ik blijven plakken. Zeilen zit bij mij in de familie. Mijn opa en oma hadden altijd een zeeschouw, die werd verkocht toen ik klein was. Maar ik kreeg wel altijd de zeilfoto’s mee en huurde met mijn vader wel eens een bootje. Het is me dus wel wat met de paplepel ingegoten.’ 

Naam: Mathijs 

Functie: Bootsman 

Leeftijd: 25

Hoe lang bij Eendracht: 6 jaar. 

‘Mijn hele leven ben ik al verzot van water. Als baby kroop ik al naar de waterkant. Ik vind water heerlijk. Het heeft iets rustgevends. Sommige mensen hebben dat met bomen of gras, ik met water. Die zoute zeelucht vind ik heerlijk en het water is altijd in beweging. Er gebeurt wat zonder dat er iets hoeft te gebeuren. Dat is lekker. Het leven aan boord is niet zo complex: dit is het, de boot en het water. We gaan van A naar B, naar plekken waar ik normaal niet zo snel zou komen. Dat bevalt me wel. Het is een heerlijk overzichtelijke realiteit. Iedereen is hier om zijn wachtje te lopen, te genieten van het uitzicht, van het weer, het water en de zeilhandelingen. We hebben een strak ritme en eten op bepaalde tijden. Dat loopt gewoon. Je hoeft niet te kiezen naar welk restaurantje je gaat of wat je wil doen. Je hoeft niet zoveel na te denken en kan lekker met je eigen ding bezig zijn. Dat vind ik fijn. En natuurlijk is het ook superleuk dat je veel mensen leert kennen en dat je mensen dingen mag leren. Dat mensen van boord stappen en zeggen; ik kan zeilen! Dat is wel het basisdoel.

Je wil iemand anders van boord laten gaan dan dat ze komen. Ook ontstaan er echt vriendschappen voor het leven aan boord. Ik heb zelfs mijn vriendin hier ontmoet!’ 

‘Bootsman ben ik nu anderhalf jaar. Daarvoor was ik kwartiermeester. Het technische aspect ervan heb ik deels geleerd door tijdens Corona veel aan boord te zitten, klusjes te doen, te helpen met het schip onderhouden. Daar leer je veel van. Ik ben verder toneelmeester en opgeleid als lichttechnicus. Dat is ook technisch zijn op een creatieve manier. Ook dan ben je bezig met wat de dag brengt en wat nodig is om de boel draaiende te houden. Daar zit wel wat overlap in. Verder leer je het zeilen vooral door te doen. Je ontwikkelt er vanzelf gevoel voor. Staat iets te strak of te ruim.. Dat leer je wel.’ 

‘Wat ik het spannends vind op het water is de onvoorspelbaarheid. Het kan tijdens deze reis ook zomaar zijn dat we ergens zitten met vreselijk weer. Word je dan zeeziek of niet, hoe verloopt het.. Je weet het gewoon nooit.

Het weer kan je zeven dagen vooruit een beetje voorspellen. Maar als het hogedrukgebied harder opschuift dan je denkt, dan kan je ineens in rotweer terechtkomen of juist dat je geen wind hebt. Als je op de Noordzee vaart heb je dat een stuk minder, dan ben je met drie dagen wel weer aan land. Maar met dit soort reizen is er niemand die je komt helpen, je bent op jezelf aangewezen. En als bootsman ben je dan wel degene met de meeste kennis op het gebied van zeilerij en dek. Als iemand het niet meer weet kijken ze altijd naar jou. Dat brengt wel wat spanning mee. 

‘Een van de meest bijzondere dingen die ik aan boord heb meegemaakt was toen we tijdens een Tall Ship Race een meisje in de wacht hadden die liever een jongen wilde zijn en bij een jongensnaam genoemd wilde worden. Dat werd thuis niet geaccepteerd. Wij hebben dat hier toen wel gedaan. De naam werd aangepast op alle lijsten, overal werd een x’je neergezet. En toen hij van boord ging zei hij dat hij zich nog nooit zolang achter elkaar zichzelf had kunnen voelen. Dat vond ik wel heel erg tof. Het waren voor ons maar kleine stapjes. Wat dat betreft is iedereen best open van geest. Als je het maar naar je zin hebt en we het samen doen, dan is het al snel wel goed. Dat bleef me wel bij.’

Dieuwke de Jong

Reacties

Reacties