Oceaanverhalen met de Eendracht: Machinist Femke

Varen trekt me van nature al. Ik vind het fantastisch om op grote schepen te zijn, en zeilschepen nog wel het meest van alles. Als kind wilde ik al op een groot zeilschip werken. Ik ben via mijn opleiding op de Eendracht terecht gekomen. Ik deed een maritieme opleiding en via de opleiding doe je dan een vijfdaagse trip op de Eendracht. Zo ben ik hier terecht gekomen. Daarvoor was ik wel wat met zeilen bezig, maar niet zoveel. Mijn vader had een zeilschip en daar gingen we wel eens op varen, maar dat was het dan ook wel.’ 

Naam: Femke

Functie: Machinist 

Leeftijd: 40 

Hoe lang bij de Eendracht: 12 jaar

‘Op het water voel ik een soort vrijheid. Terwijl je eigenlijk vast zit op een schip. Maar het voelt als een soort avontuur en je bent los van de rest van de wereld.

Dat geeft rust en ontspanning. Wat er in de rest van de wereld gebeurd gaat langs je heen, dat is af en toe echt heerlijk. En je eigen wereld gaat gewoon door hier, in een soort kleine bubbel. Het is ook het water zelf voor me. Ik kan uren op mijn gemakje zitten kijken, dat verveelt me nooit. Je kan zo ver kijken, het is oneindig. Op de wal zit er altijd wel iets in de weg, is er altijd een blokkade waardoor je niet ver kan zien. Op de wal voelt het meer alsof je in een hokje geduwd wordt, hier vallen de muren weg. Je gedachten kunnen alle kanten op. Voor ik hier kwam had ik best veel stress op mijn werk, dat is nu niet meer zo. Dus het doet ook wel wat voor je mentale gezondheid. Natuurlijk heb ik hier ook wel eens irritaties. Hier kan ik dat alleen beter loslaten dan thuis. Je denkt makkelijker, morgen is er weer een dag.’

‘Mijn allereerste black-out aan boord vond ik heel spannend. Dan stopt alles aan boord wat op electra draait. Inmiddels heb ik dat vaker meegemaakt en weet ik beter wat ik moet doen, dan is het al minder spannend.

Maar die eerste keer was op de Noordzee. Ik voer toen net alleen als zelfstandige machinist, zonder een tweede erbij. Het was een weekendje varen en ik dacht dat het wel lekker ontspannen zou zijn, en toen kregen we midden in de nacht een black out. Niets draaide meer. Gelukkig is het goed gegaan en kon ik het oplossen. Wat ik ook spannend vond was een keer dat we de zeilen wilden strijken om 12 uur ’s nachts, maar de motor niet wilde starten. We hebben alles geprobeerd toen, en ik wist niet meer wat ik moest doen. Ik was de enige machinist. Ik kreeg wel hulp natuurlijk, van bijvoorbeeld de bootsman, maar ik ben degene die het moet weten en moet doen. Als je het dan even niet weet denk je wel van, wat nu? Toen heb ik iemand moeten bellen om even te kunnen sparren. Uiteindelijk bleek dat de startmotor verwisseld moest worden, Dan ben je wel vier uur lang bezig, vanaf 12 uur ’s nachts. Dat is wel pittig en dan is het varen toch vrij stressvol.’  

‘De leukste reizen vind ik de Tall Ship Races en ook de doelgroep reizen. Er is bijvoorbeeld een reis waarin we met kinderen varen die problemen thuis hebben. Dat is heel bijzonder, maar ook heftig. Je hoort dan wel dingen waar je van schrikt. Dat doet wel wat met je. Het is heel bijzonder dat je die jeugd dan wat plezier kan geven. Die reis hoop ik jaarlijks wel mee te maken!

Dieuwke de Jong

Reacties

Reacties