Een nieuw hoofdstuk op het water
Na jaren dromen, plannen en eindeloos klussen is het zover, we verhuizen naar de boot. Van een appartement met dakterras naar een stalen schip dat ooit vol roest lag te wachten. Het klinkt romantisch, maar de weg ernaartoe zit vol chaos, dozen op het strand en slapeloze nachten. Toch is dit het moment waar ik al die tijd naartoe heb gewerkt.
Na anderhalf jaar schuren, lassen, verven en eindeloze kluslijstjes is het eindelijk zover: we verhuizen naar de boot. Wonen op een boot, dat is een droom die al jaren in mijn hoofd zit. Een paar jaar terug deed ik al een proefje op mijn oude 27-voets Drifter. Een zomer lang rondzwerven over de Nederlandse plassen, wassen met een washandje, slapen in een veel te klein kajuitje, en ik vond het heerlijk. Het smaakte naar meer.
Daarna vertrok ik met een enkeltje naar Tenerife, zonder plan. Daar vond ik een klassieke Swan en zeilde mee naar Kaapverdië. Dat is inmiddels bijna drie jaar geleden en sindsdien ben ik hier blijven hangen. Al die tijd woonde ik gewoon aan de wal, in een appartement met een fantastisch dakterras. Zoveel barbecues en feestjes gehouden, uren in de zon gezeten met koffie of een boek … maar het was altijd tijdelijk. Het doel was duidelijk: ooit verhuizen naar een eigen schip. En dat moment is nu.
Anderhalf jaar geleden kochten we een grote stalen boot, 43ft, die acht jaar lang verlaten in de haven had gelegen. Het was een hoop roest, een hoop werk, maar ook een hoop potentie. Sindsdien hebben we gebikt, gelast, geschuurd, geschilderd en nu is ze eindelijk zover dat we erin kunnen trekken.
Maar ja, drie jaar in een appartement betekent ook drie jaar spullen verzamelen. En hoe minimalistisch je ook begint, stiekem tikt dat best aan. Dus eerst een grote schoonmaak. Tassen vol kleding en spullen worden weggegeven. Een paar dingen kunnen we nog verkopen, de wasmachine, koelkast, vriezer. Grote meubels hadden we gelukkig nooit echt, onze bank was gewoon een paar pallets met een matras erop. Toch voelt het als een enorme klus. En eerlijk: ik word er een beetje gestrest van. Mijn vriend is Kaapverdiaan en zegt bij alles: “komt wel goed, rustig maar.” Maar zo zit ik niet in elkaar, als rasechte Nederlander wil ik alles plannen, regelen, voorbereiden. Het contrast zorgt soms voor wat spanning, maar hé, dat hoort erbij.
Dan breekt de verhuisdag aan. Alles is ingepakt, de boot is zo leeg mogelijk gemaakt. Vrienden komen helpen. En natuurlijk kiest de wind precies vandaag om extra hard te blazen. We besluiten de grote spullen nog even te laten staan en beginnen met de dozen. Twee verdiepingen naar beneden sjouwen, de pick-up wordt volgestapeld, en op het strand in de haven ligt ineens ons hele leven in een paar stapels. Nieuwsgierige blikken genoeg: wat doen die daar op het strand met al die dozen?
Dave en zijn collega halen de bijboot, maar die blijkt… zonder benzine. Dus hup, nog even een jerrycan halen bij het tankstation. Ondertussen staan wij met stapels dozen op het strand. Uiteindelijk komt de bijboot terug, dit keer mét benzine, en in meerdere ritten brengen we alles aan boord.
Eenmaal op de boot is het chaos. Overal dozen, tassen, spullen. Met een paar vriendinnen probeer ik alvast wat orde te scheppen terwijl de mannen lunch halen. Het voelt als een gigantische puzzel: hoe past dit allemaal in zo’n kleine ruimte? Maar beetje bij beetje krijgt alles een plekje. En dan ineens begint het schip echt op een thuis te lijken. Na de lunch springen we met z’n allen in zee, even afkoelen, even het hoofd leegmaken. Op dat moment voel ik: ja, hier kan ik wel aan wennen.
De eerste nacht op de boot is minder romantisch. De marina besluit namelijk precies die avond een groot feest te organiseren, op de ponton pal naast ons. Knalharde muziek tot diep in de nacht. Slapen lukt niet, hoe moe we ook zijn.
De volgende dag verhuizen we de laatste meubels. Niet naar de boot darmparasitose.de maar verdeeld over vrienden en familie. Dat betekent de hele stad door, van huis naar huis. Door de slapeloze nacht en de verhuisstress lopen de emoties soms hoog op en vloeien er wat tranen. Maar aan het einde van de dag is het gelukt: alles is verhuisd, alles staat, alles ligt. Inclusief onze kat Dutchy, die nieuwsgierig en stoïcijns tegelijk haar nieuwe domein verkent alsof ze nooit anders gedaan heeft. Nu zijn we compleet, wij, de boot, en onze harige scheepsmaat.
Als ik ’s avonds in de kuip zit, moe maar tevreden, voelt het onwerkelijk. Geen appartement meer, geen dakterras. In plaats daarvan een stalen dame die klaarstaat voor nieuwe avonturen. Het is rommelig, het is krap, maar het voelt als thuis. Het bootleven is begonnen, en ik kan niet wachten om te zien wat er allemaal gaat komen.
Karlijn Ballemans
Wil je onze avonturen met Duchess op de voet volgen?
Check ons dan op Instagram @sailingduchess
