Puck at Sea #5: Eindelijk op zee!
Puck Habets is 15 jaar en vaart met School at Sea op de Artemis richting de Cariben. Na een jaar voorbereiden is ze eindelijk op zee. Over 37 meter omhoog klimmen, koude nachtwachten, dolfijnen naast het schip en een onverwachte extra stop in Baiona.
Als je daarboven bent en over zee kijkt, is dat het helemaal waard. De Artemis onder je en overal water. Dit is dus waar ik nu ben.
37 meter omhoog
De mast in klimmen is fantastisch. Echt. Niet eng, maar wel zwaar. Je moet 37 meter omhoog en ondertussen blijft het schip gewoon heen en weer bewegen. Je evenwicht houden is dus ook nog een ding. Het klimmen kost kracht, maar als je daarboven bent en over zee kijkt, is dat het helemaal waard. De Artemis onder je en overal water. Dit is dus waar ik nu ben.
Een jaar lang was ik bezig met school, geld ophalen en alles regelen voor vertrek. En nu klim ik in de mast van het schip waarop ik de komende maanden woon. Dat blijft wel even bijzonder.
Op 18 oktober nam ik in Harlingen afscheid van mijn familie en vrienden. Onze reis begon met een week op de Waddenzee, verdeeld over twee platbodems Anna en Suydersee. Daarna verhuisden we met de hele groep naar de Artemis.
We varen echt
Heerlijk om na al die voorbereidingen ook echt onderweg te zijn.
Op 25 oktober konden we eindelijk aan boord van de Artemis. We kregen uitleg over de veiligheid, leerden het schip kennen en laadden het eten voor de reis naar Tenerife in. Op donderdag 29 oktober voeren we Harlingen uit. Eindelijk! We hebben goede, vrij stabiele wind gehad en steeds voor de wind gevaren. Heerlijk om na al die voorbereidingen ook echt onderweg te zijn.
Het zeilen is heel anders dan ik gewend ben in een 29er. Er zijn veel meer zeilen en lijnen en we werken met een hele wacht samen. De namen van de zeilen ken ik inmiddels bijna allemaal. Met alle lijnen ben ik nog bezig. Ondertussen heb ik ook al een paar keer aan het roer gestaan. Sturen op een kompas vind ik best lastig, zeker midden in de nacht als ik moe ben. Daar moet ik nog handigheid in krijgen.
Sterren kijken en wakker blijven
Mijn wacht is van 12.00 tot 16.00 uur en van 00.00 tot 04.00 uur. Vooral die nachtwacht is zwaar. Na het eten ga ik vaak rond negen uur slapen en een paar uur later moet ik er alweer uit. Als ik dan wakker word, wil ik eigenlijk vooral verder slapen. Maar er staat vier uur wacht op me te wachten.
’s Nachts verscheen er ook ineens een vissersboot dichtbij het schip. Er gebeurt dus genoeg om op te letten.
Eenmaal buiten is de nacht op zee wel echt heel mooi. Die sterren! Daar had ik van tevoren al heel veel zin in en dat valt niet tegen. De kou had best wat minder gemogen. En ik heb dus precies de wacht waarbij ik geen zonsopkomst of zonsondergang zie. Deze wacht houden we twee maanden. De andere wachten zijn van vier tot acht en van acht tot twaalf.
We helpen met zeilen, staan aan het roer en moeten blijven uitkijken. ’s Nachts verscheen er ook ineens een vissersboot dichtbij het schip. Er gebeurt dus genoeg om op te letten. Onze wacht maakt ook de salon schoon, de ruimte waar we eten en leren. Midden in de nacht stofzuigen hoort er blijkbaar ook gewoon bij. Ik ben inmiddels al wachtleider geweest. Dan leid je de wacht en verdeel je de taken. Die vier uur gingen ineens een stuk sneller voorbij.
Dolfijnen naast de Artemis
Op zondag 1 november was mijn middagwacht bijna afgelopen toen we voor het eerst dolfijnen zagen. Echt heel veel! En ze bleven ook heel lang bij de boot. Dat is zo gaaf. Je weet dat je ze onderweg misschien gaat zien, maar dan zwemmen ze er ineens echt, gewoon naast ons schip. Ik had ontzettend veel zin in dit soort momenten en nu maak ik ze gewoon mee.
Soms lekkerder dan thuis
Het eten is hier echt lekker. Soms zelfs lekkerder dan thuis….. sttttt. We hebben nog niet één keer hetzelfde gegeten. Soms wel hetzelfde soort vlees, maar dan weer met andere dingen erbij. Alleen havermout als ontbijt wordt geen favoriet van mij. Daar moet heel veel hagelslag doorheen en dan smaakt het prima.
We zijn even aan land, je mag dan je phone hebben voor een paar uur. Dus foto’s naar huis sturen, vriendinnen bellen en tijd om deze blog te schrijven.
We helpen zelf ook mee in de keuken. Tijdens mijn eerste keukendienst maakten we twee soorten pasta en mocht ik al die champignons en paddenstoelen snijden. Zo, wat een werk. Tijdens de nachtwacht krijgen we ook vaak iets te eten, bijvoorbeeld pasta of een broodje knakworst. Daar ben ik op dat tijdstip best blij mee.
School gaat ondertussen ook gewoon door. Ik heb al toetsen voor Engels en economie gemaakt en het docententeam aan boord is leuk en goed. Dat is fijn. Een vast ritme met leren, slapen en wachtlopen moet ik nog vinden. We zijn pas een week echt aan het varen, dus dat komt nog wel.
Een onverwachte extra stop
Inmiddels liggen we in Baiona, in Spanje. Dat stond niet op de planning, maar zo’n onverwachte extra stop is ook echt leuk. Even aan land, je mag dan je phone hebben voor een paar uur. Dus foto’s naar huis sturen, vriendinnen bellen en tijd om deze blog te schrijven. Vanaf het water is dat bijna niet mogelijk.
We wachten hier op gunstige wind. Sam, onze kapitein, heeft uitgelegd dat we met deze windrichting moeten gaan kruisen. Dan leggen we extra afstand af en kost het veel tijd en energie, terwijl we maar weinig opschieten richting onze bestemming.
Ook de verwachting voor de komende dagen speelt mee. De Portugese weerdienst voorspelt vanaf 8 november toenemende wind uit het zuiden. Langs de Portugese westkust kunnen de golven op maandag oplopen tot vier à vijf meter.
Dus voor jullie nu een blog uit Baiona. Waar de volgende vandaan komt, zien we wel weer!
Groetjes, Puck
Blijf je op de hoogte?
Op www.puckatsea.nl en mijn sociale media zijn de reis en de updates vanuit huis te volgen. Mijn ouders helpen met het delen van berichten, want aan boord zijn onze telefoons opgeborgen.
