Onderweg naar Kaapstad: Van de Med naar de Atlantische Oceaan
Het is alweer een tijd geleden dat we van ons lieten horen op de marifoon van de Stardust. Op dit moment varen we tussen Fuerteventura en Gran Canaria. Op laatst genoemde eiland slaan we de laatste spullen in voor de oversteek naar Brazilië, met eerst nog een tussenstop op Kaapverdië. Er is in de tussentijd een hoop gebeurd.
Onze vorige update kwam uit West-Sicilië, vlak voordat we koers zetten richting Sardinië. Daar lagen we in een prachtige haven, helaas was de prijs daar ook naar. Aan de passantensteiger lagen we bijna alleen, op één superjacht na. Op een middag kwam de eigenaar van het superjacht aan boord en we keken vol verbazing toe hoe het voltallige personeel in uniform keurig opgesteld in een nette rij klaar stond om hem te ontvangen. Het leek wel een rode loper event. In niets lijkt zo’n ontvangst op mijn aankomst aan boord van de Stardust. Daar is de enige vraag of iemand de afwas al gedaan heeft.
Op Sardinië stapte onze kok, Joep, van boord, dat merkten we meteen. Het eten werd van de ene op de andere dag een stuk minder lekker en de boodschappen waren ook niet ‘je van het’. We voeren in tweeënhalve dag naar Ibiza. De wind kwam van achteren, maar net niet uit de goede hoek, dus moesten we downwind kruisen. Met 150 graden ware wind in de zeilen liepen we 8 tot 10 knopen. Cas vierde onderweg zijn verjaardag op zee. Bijzonder hoe we met die snelheid op het dek hebben staan hossen op carnavals muziek.
Op Ibiza aangekomen kregen we een top plek in de haven en zelfs een fles cava als welkomstgeschenk. Het plan was om daar even bij te komen. Dat plan hield geen stand. We hebben ons cultureel verrijkt met een optreden van de Belgische technokoningin Charlotte de Witte, in grootste club ter wereld UNVRS. Het was een heel mooie ervaring en elke cocktail van 28 euro waard.
Ondertussen was Pepijn geland, die tot Marokko met ons mee zou varen. Van Ibiza naar Cartagena weer alleen maar downwind, wel heerlijk zeilen. Cartagena bleek een mooie stad met goede restaurants en oude gebouwen. Rond Nerja stonden onze nieuwe bemanningsleden Soumaya en Milou op ons te wachten. Die hebben we opgepikt en daarna koers gezet naar Gibraltar. Daar was geen plek in de haven, dus werd het La Línea. Gibraltar zelf is aardig voor een keer, niet meer dan dat. Ik heb er wel ouderwetse Engelse kleding gekocht. Nu loop ik dus in een tweed broek door de 30 graden van de Canarische Eilanden. Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.
Na één nacht daar besloten we door te gaan en staken we de Straat van Gibraltar over richting Marokko. De straat van Gibraltar staat erom bekend, maar het mag benoemd worden: het is een flinke klotsbak. Ik zag een beetje op tegen de douane en verwachtte dat het streng en stroef zou gaan. Niets van waar. Ontzettend vriendelijke mensen, en omdat er iemand aan boord was die Arabisch sprak, ging alles nog makkelijker. De havenprijzen waren een verademing 50 euro per nacht voor een catamaran van 54 voet, ongeveer een vijfde van wat je in de Middellandse Zee betaalt.
In Marokko namen we afscheid van Pepijn en Cas en gingen we verder naar het zuiden, richting Lanzarote. Ondanks twee windstiltes waren we er binnen vier dagen. Bijna de hele tocht stond de gennaker erop. Onderweg zwommen er continue dolfijnen met ons mee. Orka’s hebben we gelukkig niet gezien, met alle verhalen over deze plaaggeesten was dit wel een spannend stuk. Op advies bleven we langs de kust binnen de 30 meter dieptelijn.
Op Lanzarote hebben we ook afscheid genomen van Soumaya en Milou. Nu een week met drie man aan boord, dat is ook wel even lekker na al die opstappers. Helaas kregen Joost en ik allebei griep, maar na drie dagen waren we er weer bovenop. We konden Lanzarote vaarwel wensen en we koersen op dit moment naar Gran Canaria waar Eline en Trijntje ons gaan vergezellen.
Daniel Wiessing a/b Stardust
