Grenzen verleggen
“Naast me doemt een imposante groene berg op en in het water zwemt een flinke school dolfijnen voorbij, magisch! Het is zaterdagochtend en we naderen Santiago, na zo’n 75 mijl varen. Onze langste tocht tot nu toe met Duchess. Terwijl ik naar het schouwspel kijk, dwalen mijn gedachten af naar gisteren. Het moment voordat we vertrokken voor een tocht van een dag en een nacht op zee. Gek genoeg? Ik was helemaal niet zenuwachtig.”
Nog geen maand geleden voelde dat heel anders. Tijdens onze eerste tocht in de nacht naar Sal vond ik het best spannend om voor het eerst de hele nacht door te varen. Het idee dat we urenlang op zee zouden zijn zonder even ergens aan te kunnen leggen, was een flinke stap. Bijzonder, maar ook een beetje buiten onze comfortzone. Nu dacht ik vooral: een dag en een nacht zeilen, dat doen we gewoon.
Wanneer is iets wat eerst spannend was eigenlijk normaal geworden? Misschien gebeurt dat wel zonder dat je het doorhebt. Niet met één grote sprong, maar met veel kleine stapjes. Met iedere tocht die je maakt, iedere nieuwe situatie waarin je terechtkomt en iedere keer dat je ontdekt dat je meer kunt dan je dacht.
Onze eerste tochtjes met Duchess waren zo’n 15 mijl. Een mooie afstand om de boot te leren kennen, te ontdekken hoe ze reageert en ervaring op te doen. Daarna werden het langere dagtochten. Langzaam raakten we vertrouwd met de boot en met elkaar. Ook het varen in het donker, waar we aanvankelijk best tegenop zagen, werd steeds gewoner. Zo groeide onze wereld stukje bij beetje.
In het begin vonden we wind van 25 knopen behoorlijk spannend, maar inmiddels hebben we ervaren dat Duchess ook bij 30 knopen en daarboven veel aankan. We voeren voornamelijk op de traditionele manier met de genua en het grootzeil. Tegenwoordig varen we ook met dubbel uitgeboomde voorzeilen, wat eerst nieuw en ingewikkeld leek, maar het begint steeds vertrouwder te voelen.
Zelfs Duchy onze scheepskat verlegt haar grenzen. Tijdens onze eerste overtochten bleef ze vooral veilig binnen. Inmiddels huppelt ze rustig over het dek, springt ze op de bimini en de giek en vergezelt ze ons tijdens de nachtwachten.
Als ik er zo over nadenk, is er in relatief korte tijd best veel veranderd. Niet alleen in wat we kunnen, maar vooral ook in hoe we naar dingen kijken. We weten beter wat we van Duchess en onszelf kunnen verwachten, herkennen situaties sneller en hebben meer vertrouwen in de keuzes die we maken. We hebben niet ineens meer lef gekregen, we hebben vooral meer ervaring opgedaan.
Misschien is dat wel de belangrijkste les tot nu toe: je hoeft niet meteen klaar te zijn voor het grote avontuur. Je hoeft niet van de ene op de andere dag te weten hoe je een nacht op zee, een meerdaagse tocht of zelfs een oceaanoversteek aanpakt. Je begint gewoon ergens. Met een tochtje van 15 mijl, dan een langere dagtocht, dan een nacht op zee. Iedere keer leer je iets bij. Je vertrouwen groeit en wat gisteren nog spannend was, voelt morgen misschien al een stuk vertrouwder.
En nu zitten we hier, op weg naar Santiago, met 75 mijl achter ons en een hele nacht op zee. Ik vraag me af hoe dat straks zal zijn, de meerdaagse tocht naar Senegal. Zal die na een tijdje ook heel normaal voelen? Hoe zit dat met de wekenlange oversteek naar Brazilië? Kan ik me straks net zo ontspannen voelen bij het idee dat we weken achter elkaar op zee zijn, als ik me nu voel bij een nacht doorvaren?
Voor nu genieten we van de kust van Santiago, van Duchess, van Duchy en van het besef dat we samen steeds een beetje verder komen.
Misschien is dat uiteindelijk wel waar dit avontuur om draait. Niet om zo snel mogelijk de grootste afstand af te leggen, of om nooit meer ergens zenuwachtig voor te zijn. Maar om jezelf de tijd te geven om te leren, te wennen en te groeien. Om stap voor stap te ontdekken wat er allemaal mogelijk is.
Mijl voor mijl. Stap voor stap.
Zo wordt de wereld steeds een beetje groter.
Karlijn Ballemans
Wil je onze avonturen met Duchess op de voet volgen? Check ons dan op Instagram @sailingduchess @mechanic_onboard
