Puck at Sea #3: Van 29er naar tallship Artemis
Puck Habets is 15 jaar en vertrekt in oktober met School at Sea de oceaan op. De weg daarnaartoe beschrijft ze in een aantal blogs. Dit is haar derde blog: over veertig uur wachten op wind tijdens het EK 29er, haar laatste wedstrijd met Taete, een getekend contract en een paklijst waar ze nu al wakker van ligt.
Tijdens die trainingen merkten we meteen waarom dit meer bekendstaat als een lastige plek om te zeilen.
Betere starts. Meer praten. Minder twijfelen.
Met die drie opdrachten eindigde mijn vorige blog. Taete en ik namen ze mee naar het EK 29er op het Lipnomeer in Tsjechië. We hadden na het WK in Kiel iets recht te zetten en begonnen met vertrouwen aan de trainingsweek. Alleen besloot het Lipnomeer dat we tijdens het EK vooral heel goed moesten worden in wachten.
Van windshifts naar windstilte
Twee weken na het WK vertrok ik alweer naar Tsjechië. In de tussentijd heb ik vooral uitgerust en gelukkig ook nog wat met vrienden en vriendinnen gedaan. Daarna begonnen Taete en ik met een week trainen op het Lipnomeer.
Foto’s: Sander van der Borch
Tijdens die trainingen merkten we meteen waarom dit meer bekendstaat als een lastige plek om te zeilen. Het ligt tussen de bergen. Daardoor is de wind niet alleen wisselend in kracht, maar draait hij ook snel. Je moet dus constant kijken waar de druk op het water zit, welke baanhelft gunstig lijkt en wanneer je overstag gaat. Soms heeft de ene kant van het veld wind en dobbert de andere kant bijna stil. In de trainingsweek stond er op sommige dagen gelukkig nog genoeg wind om daar echt op te oefenen.
Wachten maar
De wedstrijden begonnen op maandag. Of nou ja: ze zouden beginnen op maandag. We stonden de hele dag op de kant te wachten tot er genoeg wind kwam voor een eerlijke race. Die kwam niet.
Zo ging het daarna nog een paar dagen. De uitstelvlag ging omhoog en wij moesten stand-by blijven. Je kunt dan niet uitgebreid gaan zwemmen of ergens naartoe, want de wedstrijdleiding kan ieder moment besluiten dat de boten het water op mogen. Dus: boot klaar, zeilkleding in de buurt, energie sparen en wachten. Af en toe een korte duik om af te koelen, maar daarna weer terug naar de boot.
Veertig uur! Ik weet dat wachten bij zeilen hoort, maar dit was niet echt relaxed.
Normaal varen we ongeveer drie races per dag. Met zes wedstrijddagen zouden dat er dus achttien kunnen zijn. In Lipno kwamen we uiteindelijk niet verder dan vier races. We hebben bij elkaar ongeveer veertig uur op de kant gewacht. Veertig uur! Ik weet dat wachten bij zeilen hoort, maar dit was niet echt relaxed. Dat is best lang om steeds wedstrijdspanning te voelen zonder dat er een startsignaal komt.
Vier races, dus iedere fout telt
Toen we eindelijk mochten racen, waren onze starts vaak goed. We lagen op tijd bij de startlijn en konden regelmatig met vrije wind aan het eerste kruisrak beginnen. Ook het stuk daarna ging soms echt goed. Alleen maakten we later een te grote fout of pakte een flinke windshift verkeerd uit. Op zo’n bergmeer kan één keuze voor de verkeerde baanhelft meteen heel veel plaatsen kosten.
Als je achttien races vaart, krijg je vaker de kans om een slechte race te herstellen. Met maar vier races telt bijna ieder moment extra zwaar. We hebben mooie dingen laten zien, maar het eindresultaat laat dat niet zien. Daar hoeven we geen beter verhaal van te maken: Taete en ik baalden er allebei van.
Als één van ons twijfelt bij een manoeuvre, merk je dat meteen aan de snelheid van de boot.
Mijn laatste wedstrijd met Taete
Dat het onze laatste wedstrijd samen was, maakte het extra moeilijk. Na al het trainen zijn Taete en ik eindelijk goed op elkaar ingespeeld. In een 29er moet dat ook: de stuurvrouw en bemanning moeten tegelijk bewegen, blijven praten en elkaar vertrouwen. Als één van ons twijfelt bij een manoeuvre, merk je dat meteen aan de snelheid van de boot.
Omdat ik in oktober zes maanden wegga, gaat Taete door met een ander zeilmaatje. Ik mis het nu al om met haar te varen. Stoppen met dit team is één van de dingen die ik moet opofferen voor School at Sea. Ik weet zeker dat het avontuur aan boord dat waard wordt, maar dat betekent niet dat dit afscheid ineens makkelijk is. Ik wens Taete heel veel succes met haar nieuwe maatje.
Toch Europees goud voor Team NL
Er was gelukkig ook iets heel moois te vieren. Onze Team NL-teamgenoten Felix Mulder en Thom Lahuis werden Europees kampioen. De titel werd pas in de laatste race beslist en ze wonnen met één punt verschil. Heel knap. Dus hoewel Taete en ik niet het EK hadden waarop we hoopten, hadden we met het Nederlandse team toch een goed feestje.
Even echt vakantie
Na het EK heb ik met mijn ouders en broertje nog vakantie gevierd. Eerst gingen we naar Praag. We maakten een fietstocht en ik heb natuurlijk ook gewinkeld. Daarna gingen we naar het Reuzengebergte: veel natuur, zwemmen en eindelijk even rustig aan doen. Tsjechië is een mooi en rustig land. Alleen voor zeilen op het Lipnomeer hoef ik voorlopig niet terug.
Het contract is getekend
Vlak voor het EK kreeg ik het bericht waar ik al zo lang op wachtte: ik mag officieel mee met School at Sea. Ik heb mijn contract getekend. Op 18 oktober stap ik in Harlingen aan boord van de Artemis en dan gaat het echt gebeuren.
€ 1.182 op. Dat had ik echt niet verwacht! Daarmee hoef ik nu nog € 3.364 van de € 32.000 op te halen. De trossen zijn dus nog niet helemaal los, maar de eindstreep komt echt heel dichtbij!
Op 1 september begint mijn school weer. Vanaf dat moment ga ik samen met mijn docenten precies regelen welk schoolwerk ik meeneem en hoe ik mijn toetsen aan boord maak. Zes maanden weg betekent dus niet zes maanden geen school. Tussen het wachtlopen, zeilen hijsen en helpen aan boord moet mijn gewone schoolwerk ook doorgaan.
152 mensen kochten een zeilmijl
Na het tekenen van mijn contract begon ik op LinkedIn met een simpele vraag: “Wil je mij helpen met twee euro?” Ik vond het best spannend om zoiets aan mijn hele netwerk te vragen. Uiteindelijk deden 152 mensen mee. Sommigen gaven twee euro, anderen spontaan meer. Samen leverde deze actie € 1.182 op. Dat had ik echt niet verwacht! Daarmee hoef ik nu nog € 3.364 van de € 32.000 op te halen. De trossen zijn dus nog niet helemaal los, maar de eindstreep komt echt heel dichtbij!
Mijn volgende tegenstander: de paklijst
Ik dacht dat de windshifts op het Lipnomeer lastig waren. Toen kreeg ik de paklijst van School at Sea. We mogen echt heel weinig kleding meenemen. Voor mij is dat een nachtmerrie, want ik neem altijd te veel mee. Ik zoek kleding voor aan boord, schoenen voor aan land en een e-reader voor school. Maar hoe weet ik nu al wat ik midden op de oceaan ga missen? Of wat ik zes maanden voor niks meesleep? Ik lig bijna meer wakker van die paklijst dan van de Atlantische Oceaan. The horror. Lezers van Zeilhelden: tips zijn heel erg welkom.
De groep is compleet
Afgelopen weekend had ik mijn eerste voorbereidingsdag. De volgende is op 26 september. We kregen uitleg, konden vragen stellen en leerden de definitieve groep beter kennen. Ik heb nu iedereen ontmoet die meegaat. We zijn ook gaan bowlen, dus gelukkig was het niet alleen maar luisteren en lijstjes afvinken.
Nu begint mijn laatste vakantieweek. Ik spreek nog af met vriendinnen en geef drie dagen les als zeilinstructeur bij mijn eigen zeilclub. Dat doe ik samen met de instructeurs van wie ik vroeger zelf les kreeg. Eigenlijk best cool: vlak voordat ik de oceaan op ga, sta ik weer op de plek waar het voor mij allemaal begon.
Volgt u mij?
De komende weken staan in het teken van schoolafspraken, spullen verzamelen en het laatste geld ophalen. Op mijn website en sociale media deel ik de voorbereidingen en straks natuurlijk ook mijn reis. Wilt u mij volgen of helpen? Kijk dan op www.puckatsea.nl
