Puck at Sea #2: tussentijdse update
Puck Habets is 15 jaar en wil maar één ding: de oceaan op met School at Sea. De weg daarnaartoe beschrijft ze in een aantal blogs. Dit is haar tweede blog: over eerder toetsen maken, het WK 29er in Kiel, lastige wind en de volgende wedstrijd die alweer voor de deur staat.
Voor School at Sea moet je gemiddeld minimaal een zeven staan. Daarom kon ik niet denken: na het WK zie ik wel hoe het met school gaat.
De afgelopen weken waren druk. Ik moest bijna al mijn toetsen eerder maken, omdat ik tijdens de echte toetsweek in Kiel zat voor het WK 29er. Nu ben ik alweer bezig met het EK in Tsjechië. Vakantie heb ik dus nog niet echt gehad.
Voor School at Sea moet je gemiddeld minimaal een zeven staan. Daarom kon ik niet denken: na het WK zie ik wel hoe het met school gaat. Alles moest vooraf. Soms kwam ik uit school, moest ik nog trainen of bedrijven bellen voor sponsoring en daarna verder leren voor een toets. Ik sta nu gemiddeld een 7,2 en daar ben ik echt blij mee.
Op woensdag 22 juli hoor ik of ik een contract krijg voor School at Sea. Ik ga ervan uit dat het goedkomt, maar spannend blijft het natuurlijk. Na al het werk blijft wachten op dat ene bericht spannend.
276 teams aan de start
Taete, mijn zeilmaatje, en ik waren een week eerder in Kiel om te trainen. Voor het WK moest onze boot ook worden gemeten. De boot wordt gewogen, de zeilen worden gecontroleerd en ze meten verschillende dingen aan de mast en de boot. Bij ons was alles gelukkig meteen goed.
Er deden 276 teams mee. Iedereen werd verdeeld over verschillende groepen. De eerste twee dagen gingen best oké. We voeren vaak rond de 25e plek in onze groep. In zo’n groot veld is de start heel belangrijk. Als je een paar seconden te laat bent, zit je meteen achter andere boten in slechte wind. Dan is het moeilijk om nog naar voren te komen.
Foto’s: Sander van der Borch
Aangevaren door een Britse ploeg
De derde dag ging minder. In de tweede race werden we aangevaren door een Britse ploeg. Onze romp raakte beschadigd, maar we zijn wel doorgevaren. We dienden protest in. Na de racedag moesten we naar de jury, formulieren invullen en de verzekering inschakelen. Diezelfde avond en nacht werd de romp gerepareerd. Ook weer een keer meegemaakt maar hoeft niet nog een keer dit.
Maar we maakten die dag zelf ook fouten. Het voelde alsof onze keuzes steeds net verkeerd uitpakten. Soms denk je dat je de goede kant van de baan hebt gekozen en dan draait de wind precies de andere kant op. Daar kun je best chagrijnig van worden.
Daar baalden we echt van. Op een WK wil je laten zien wat je kunt.
Niet de fleet waarop we hoopten
Na de kwalificatiedagen werd iedereen verdeeld over finalegroepen. Wij hoopten in de derde fleet te komen, maar kwamen uiteindelijk in de vijfde. Daar baalden we echt van. Op een WK wil je laten zien wat je kunt.
Op de eerste finaledag stond er heel veel wind. Dat vinden wij leuk, want dan gaat de 29er echt hard. Alleen mocht onze fleet uiteindelijk niet meer het water op. Dat was echt niet leuk. Andere groepen hadden wel gevaren en wij stonden helemaal klaar. Door de harde wind en de tijd besloot de wedstrijdleiding dat het niet meer kon.
Toen zijn we maar Kiel in gegaan om te lunchen en winkels te kijken. Leuk, maar we waren veel liever gaan zeilen.
Geen resultaat om mooier te maken
De dag daarna ging het opnieuw niet goed. Op de laatste dag voeren we gelukkig een paar betere races. Uiteindelijk werden we 214e van de 276 teams. Dat is niet het resultaat waarvoor we kwamen. Daar hoeven we geen mooi verhaal van te maken: we wilden gewoon hoger eindigen.
Toch hebben we veel geleerd. Vooral dat we bij de start beter moeten communiceren en sneller keuzes moeten maken. Soms twijfelen we net iets te lang en in een 29er kost dat meteen veel plekken.
Na de prijsuitreiking aten we met het Nederlandse team en was er een feest met zeilers uit allerlei landen. Dat is ook leuk aan zo’n WK. Overdag wil je iedereen verslaan en ’s avonds sta je gewoon met elkaar te praten en te lachen.
Straks zes maanden op de Artemis
De dag na Kiel ging ik naar Antwerpen om de Artemis te bekijken. Dat is het schip waarmee wij met School at Sea gaan varen. De normale boot, de Thalassa, krijgt groot onderhoud deze winter. Ik had natuurlijk al foto’s gezien, maar in het echt is het schip echt groot en mooi. De Artemis is 59 meter lang en heeft drie masten en achttien zeilen. Toen ik aan dek stond en omhoog keek, dacht ik wel even: hier woon ik straks gewoon zes maanden.
Wachtlopen, aan het roer staan, zeilen hijsen, uitkijken en het logboek bijhouden. Ook koken en schoonmaken hoort erbij.
Op de Artemis volgen we school, maar we moeten ook meehelpen met varen. Wachtlopen, aan het roer staan, zeilen hijsen, uitkijken en het logboek bijhouden. Ook koken en schoonmaken hoort erbij. Iedereen moet dat doen.
Wel levende walvissen graag
De Artemis is honderd jaar oud en werd vroeger gebruikt voor de walvisvaart. Nu gaan wij er juist mee over de oceaan varen en hoop ik natuurlijk echte walvissen te zien. Wel levende graag. Ik kijk ook heel erg uit naar de nachtwachten. Midden op de oceaan, heel veel sterren en misschien lichtgevende algen in het water. Dat lijkt me echt heel bijzonder.
Eerst nog het EK
Maar voor het zover is, ga ik eerst naar het EK 29er op het Lipnomeer in Tsjechië. Mijn ouders en broertje zetten mij daar af en gaan daarna zelf verder op vakantie in de buurt. Ik blijf eerst een week trainen en daarna zijn er weer zes wedstrijddagen.
Het Lipnomeer staat bekend om moeilijke wind. Het ligt tussen de bergen en daardoor kan de wind raar draaien. Aan de ene kant van de baan kan veel wind staan, terwijl boten iets verderop bijna stilstaan. Dat wordt dus veel kijken: naar het water, de wolken, vlaggen op de kant en andere boten.
Na het WK in Kiel weten Taete en ik waar we aan moeten werken. Betere starts. Meer praten. Minder twijfelen. En daarna zien we wel wat eruit komt.
Volgt u mij?
Tussen trainingen, wedstrijden en sponsoracties blijf ik werken aan mijn grote doel. Op mijn website en sociale media deel ik de voorbereidingen en alles wat onderweg gebeurt. Inmiddels staan er op Instagram ruim zestig berichten over mijn route naar School at Sea.
Ik blijf ook zoeken naar sponsoren. De teller staat nu op € 24.355, oftewel 81 procent. Ook dat gaat goed, maar ik ben er nog niet. Wilt u mij helpen? Kijk dan op www.puckatsea.nl.
