De laatste reis van Michiel de Ruyter: Sterven met open kajuitdeuren
Je bent 68 jaar oud, je lichaam verzwakt door malaria en nierziekte, en je staat aan het hoofd van een verwaarloosde vloot met onervaren officieren. De Nederlandse regering stuurt je op een onmogelijke missie naar de Middellandse Zee om de Spanjaarden bij te staan tegen een Franse overmacht. Wat doe je?
De legendarische admiraal Michiel de Ruyter aarzelt, maar de plicht roept. Hij kiest het ruime sop voor wat zijn allerlaatste gevecht wordt.
“Zelfs als mij werd opgedragen om de vlag van het land op slechts één enkel schip te voeren, dan zou ik daarmee uitvaren; en waar de Staten hun vlag aan toevertrouwen, daar zal ik mijn leven voor wagen”
Op 22 april 1676 verandert alles in een zeeslag bij Sicilië. Een Franse kanonskogel slaat De Ruyters linkervoet weg en verbrijzelt zijn rechterbeen. Hij tuimelt achterover op het halfdek.
Ondanks de verschrikkelijke pijn blijft de admiraal zijn schepen aansturen. Zijn kajuitdeuren moeten openblijven zodat hij de zeeslag kan blijven volgen. Dagenlang vecht hij tegen de dood in de snikhete baai van Syracuse. Als hij bezwijkt aan zijn verwondingen, begraven zijn officieren zijn organen aan wal, terwijl zijn gebalsemde lichaam in een met lood beklede kist terugkeert naar Nederland voor een staatsbegrafenis. Ook die reis terug zit nog vol gevaar en obstakels.
Het verhaal van Michiel de Ruyter draait om veel meer dan tactiek op zee. Hij overstijgt religieuze grenzen en behandelt zijn vijanden met een voor die tijd ongewone menselijkheid en respect. Een bescheiden, menswaardige koers, die ons leert: wat er ook gebeurt, je hebt altijd de keuze om op jouw eigen manier op te staan tegen onrecht.
Frits de Ruyter de Wildt, nazaat van de admiraal en voorzitter van de Michiel de Ruyter Stichting, reconstrueert dit epische en gruwelijke verhaal tot in detail in de podcast Epische Reizen. Wil je dit aangrijpende stuk geschiedenis zelf beleven? Luister de aflevering hier:
