Mee met de Zeezeilers: Geen zeilhelden maar heldinnen #1
Wegens succes verlengd zou je kunnen zeggen. In de lente van 2025 is de naam ‘Snubbers’ voor het team ontstaan. De Snubber is een stevige lijn met een haak eraan, die je gebruikt om de spanning van je ankerlier af te halen. Zonder deze basale kennis van lijnen zou je zomaar kunnen denken dat het iemand is die gezellig tegen je aankruipt als je ankerwacht hebt, of iemand die zich verstopt in het vooronder om taken aan boord te ontlopen. Omdat het een dusdanig gek woord is, is deze door ons team volledig omarmd.
Vorig jaar hebben we met elkaar de Heineken regatta op St. Maarten gezeild. Toen met de prachtige Victoria (een Swan). Met dat schip in gedachten was iedereen heel enthousiast om ook dit jaar weer een regatta in the Carib te gaan zeilen. En dan uiteraard weer met onze favoriete schipper Jan Paul, wij mogen JP zeggen. Tsja, JP is waarschijnlijk de enige man die een overleg van 8 vrouwen kan ondergaan zonder huilend, radeloos overboord te springen en zo snel mogelijk naar de dichtstbijzijnde mannenboot te zwemmen. JP…dank!!!
Dit jaar is het de Antigua Regatta geworden. Als dames crew een iets andere samenstelling dan vorig jaar maar we kennen elkaar allemaal alweer lang sommige zelfs nog vanuit de studententijd, of van zeilen. En zeilen, dat schept uiteraard een geweldige band. Dat was dit jaar ook wel nodig, want met z’n negenen op 42ft…boot dat is niet groot(s). Maar het avontuur uiteraard wel.
Via St. Barths zijn we vanaf St Maarten naar Antigua gezeild. Na een lange tocht met lekker veel wind en een heerlijk zonnetje varen we de haven van Antigua binnen. English Harbour. Een natuurlijke haven sinds de 18e eeuw de belangrijkste marine basis van de Britse Royal Navy. Tegenwoordig is het gebied beschermd als UNESCO-werelderfgoed. Er staan prachtig gerestaureerde pakhuizen en andere schitterende gebouwen met koloniale charme. Het kunstgrasveld voor de gebouwen is vast niet meegenomen door de UNESCO, maar was wel een heerlijke ondergrond voor 21ste eeuws feestje. Met op de achtergrond fantastisch mooie snelle oude zeilboten (die minimaal een miljoen per meter kosten) in de haven omdat een week geleden hier de Antigua classics heeft plaatsgevonden.
De komende dagen gaan we meedoen aan de Antigua sailing week. Een soort ‘Sneekweek’ maar dan warmer, luxer en met grotere boten. Het is dit jaar voor het eerst dat we rondom het eiland gaan. Elke dag een etappe van enkele uren … afhankelijk van de wind. En uiteraard na elke etappe een prijsuitreiking op een paradijselijk strand met gezelligheid en heerlijke koude drankjes.
Maar voordat we starten is er uiteraard eerst nog een openingsfeest. Door onze tropische teamshirts zijn we goed zichtbaar. En blijkbaar hebben we al bekendheid als damesteam want men blijkt erg nieuwsgierig naar ons. Van een aantal Britse dames krijgen we de vraag ‘are you the Snubbers?’ Om na een bevestigend antwoord van ons te reageren met ‘we’ve heard about you’ waardoor we ons bijna een soort beroemdheden voelen. Het leuke van vaker meedoen met wedstrijden is dat je overal weer bekenden tegenkomt. Waar ook ter wereld. Zo doet er een mannenteam mee uit Brabant, waarschijnlijk prima zeilers, maar zeker weten uitmuntende feestvierders en nog een Nederlands team dat vorig jaar ook meedeed met de Heineken regatta. De inschrijvings/openingavond begint met een skippers briefing en aansluitend een happy hour. Rum (English Harbour – Antigua Rum) waarna het dansen vanzelf ging, shows en veel gezelligheid zorgen voor een erg leuke aftrap. Al snel kennen we bijna alle teams die deze sailing week mee gaan doen.
Race dag 1 English Harbour naar Green island.
De eerste race dag gaat vanaf English harbour naar het paradijselijke Green island. We zijn redelijk vroeg uit de veren om uiteraard ons voor te bereiden op het rondje om het eiland. Nog even lekker douchen want de komende dagen zal dat lastig worden omdat we dan ’s avonds voor anker liggen in een baai. Terwijl we met de boot nog aan de kade liggen komt een journalist naar ons toe. Ze wil graag een interview met de ‘Snubbers’ en voordat ik het weet sta ik op de kade waar ik een microfoon opgespeld krijg en staat er een camera op mij gericht. In mijn, nog niet echt wakker Engels, en tjonge jonge wat krijg je een prachtig zwoel schorre stem van een inimini beetje rummetje in de avond, staat het gelukkig al snel ‘op de band’. Met de opbeurende woorden van mijn interviewster: ‘Don’t worry I make people look good because that’s my job’ sluiten we het interview af… De criticus in mij zou het liefst e.e.a. nog een paar keer over hebben gedaan… Nu gaat ze de komende dagen ons nog volgen.
De helicopter van de organisatie komt overvliegen
Vandaag staat er een klein briesje dus lekker relaxed beginnen we aan de eerste wedstrijddag. De start is ok (niet super) en we liggen midden in het wedstrijdveld. Gezellig zou ik haast willen zeggen. Regelmatig komt de helikopter van de organisatie over vliegen om prachtige foto’s en video’s van alle boten te maken. De wedstrijd commissie heeft een goede sponsor geregeld. Onze teamshirts zijn vandaag knal oranje. Handig om ons team op de foto’s te herkennen. Na een paar uur finishen we in de buurt van Green Island waar we vervolgens net als alle zeilers het anker uitgooien vlak bij het eiland om daar de nacht door te brengen (op de boot). Green Island is een onbewoond eiland uiteraard heel groen met prachtige witte stranden. We gaan met onze dinghy naar het strand waar alle zeilers samenkomen voor de borrel en prijsuitreiking. Voor alle dames is er zelfs champagne, gendergelijkheid is so overrated…soms. Fotomomentje voor de sponsor van de champangne. Met liefde
Bij de prijsuitreiking blijkt dat we vandaag prima te hebben gezeild. 3e! In een veld van echt meer dan 3 boten. Een heerlijke fles English Harbour rum hebben we gewonnen die nog wel de boot heeft gehaald, maar niet meer de volgende ochtend. Restte ons nog een nachtelijke duik te nemen om nog even wat af te koelen voor de nacht. En natuurlijk…om even te controleren of onze snubber nog wel goed zit.
(wordt vervolgd in deel #2)
Janne Kraak
Met speciale dank aan Albert Rozendal voor de super leuke bijdrage aan dit artikel!
