Duchess’ vuurdoop op de Atlantische Oceaan
Na ruim een jaar klussen, bikken, lassen en verven is het eindelijk zover: onze eerste proefvaart met Duchess. Geen rustig oefenrondje op het Markermeer, maar meteen het beruchte kanaal tussen São Vicente en Santo Antão. Een plek die bekendstaat om harde wind en hoge golven. Als je daar de boot leert kennen, leer je haar écht kennen.
Al meteen vanaf vertrek is het raak. We beuken vol in de golven, met het water recht in ons gezicht. Zonder buiskap is dat letterlijk een frisse start. Het grootzeil staat niet helemaal lekker, ondanks het rif dat we erin hebben gezet. En omdat het rolgenua-systeem nog niet gemaakt is, moeten we de genua met de hand hijsen en strijken. Op Drifter doe ik dat altijd solo, maar dit is andere koek. Zo’n enorme lap stof, zeker met de harde wind bij aankomst in Santo Antão, blijkt een flinke uitdaging.
Alsof dat nog niet genoeg is, weigert ook de ankerlier dienst. Dus laat Dave het anker ouderwets met de hand zakken. Dat is nog tot daar aan toe, maar de ankerplek zelf is zó winderig en rollerig dat we de hele dag niet eens met onze kleine dinghy aan land kunnen. Pas tegen zonsondergang lukt het om langzaam naar de kant te peddelen, waar we eindelijk Dave’s moeder en broer treffen voor een etentje. Terug aan boord volgt een onrustige nacht – slapen is onmogelijk in die deinende bak.
De volgende ochtend zetten we koers terug naar São Vicente. En daar laat Duchess zien waar ze van gemaakt is. Ondanks de stevige golven en harde wind ligt ze heerlijk stabiel in het water. Ik zit aan het roer en geniet. Dit is waarvoor we al die maanden hebben gewerkt. Tot de motor bij aankomst begint te haperen… We kijken elkaar aan, geen twijfel: meteen het anker eruit. Gelukkig is Dave mechanical engineer. Hij ziet al snel wat het probleem is: de dieselpomp werkt niet goed. Binnen een kwartier heeft hij een jerrycan met diesel rechtstreeks op de motor aangesloten. En jawel, ze loopt weer als een zonnetje. Zo varen we veilig de haven in. Het oppakken van de mooring gaat verrassend goed – ik krijg steeds meer gevoel voor het manoeuvreren met deze 43ft stalen dame. Heel wat anders dan mijn oude 28ft Drifter of de charter-Bavaria’s in Kroatië!
Eenmaal vast in de haven zijn we moe, zout en tevreden. De kajuit ziet eruit alsof er een bom is ontploft. Maar dat ruimen we met een glimlach op. Want dit is precies wat we nodig hebben: een eerste test. Niet makkelijk, soms frustrerend, maar vooral een enorme bevestiging. Er is nog genoeg werk aan de boot, dat is duidelijk. Maar wat zeilt ze lekker. En hoe goed voelt het om samen met haar deze mijlen te maken.
Karlijn Ballemans
Wil je onze avonturen met Duchess op de voet volgen? Check ons dan op Instagram @sailingduchess
