Oceaanverhalen met de Eendracht: Trainee Valerie

‘Als kind hield ik heel erg van zwemmen. Op zwemles was ik de eerste die in het water zwom. Ik heb ook op reddingszwemmen gezeten en bij de reddingsbrigade. Ik was er goed in en kon mijn adem lang inhouden.

Nu duik ik heel veel. De onderwaterwereld is een wereld die nog zo weinig onderzocht is. Ik weet nog wel toen ik net ging duiken, dat ik het heel bijzonder vond om te zien hoe vissen werkelijk in hun eigen omgeving leven. Ze zijn heel nieuwsgierig, komen naar je toe. Ze hebben ook echt een beetje verschillende karakters. Dat was echt nieuw voor me!

En zeilen … Ik heb op een zeilschip gezeten van Harlingen naar Vlieland. De combinatie van fysiek aan het werk zijn en de wind in je haren … Dan ga je helemaal uit. Dat vind ik echt heerlijk. Toen leek het me al heel leuk om een keer een lange zeilreis te maken. Later kwam ik een blog tegen van iemand die dat met de Eendracht had gedaan en toen liet het idee me niet meer los. Dan wil ik er ook gelijk helemaal voor gaan en de oversteek maken!

‘Wat ik niet had verwacht is dat je besef van tijd wegraakt. Aan de ene kant voelt het alsof ik drie dagen onderweg ben, aan de andere kant is het ook alweer bijna een maand.

En ook dat je iedereen zo goed leert kennen op het schip. Je bent echt een soort kleine familie geworden. Dat gaat best snel. Ik vind het lastig te zeggen wat ik precies had verwacht, want ik had niet superveel informatie en ik hou ook juist wel van een verrassing. Ik leer veel meer dan ik had verwacht. Als opstapper word je wel echt serieus genomen. Als je wil kan je overal aan meedoen. Dat maakt het heel leuk. Ik had niet gedacht dat ik zoveel over navigatie zou leren. Het maakt je bewust van je plek op de wereld.

Als ik dan hier bezig ben met astronavigatie, hoe ze dat vroeger deden. Je ziet zo goed dat de wereld zoveel groter is dan jezelf. Daar ben ik me hier heel bewust van, vooral als je dan avonds de wachten loopt en de sterren ziet. Dat had ik niet zo verwacht.

Je drijft eigenlijk op je eigen eilandje en je wordt uit je dagelijkse leven geplukt. Je kunt alles veel meer loslaten. Dat heb ik wel vaker met lange reizen. Ik heb bijvoorbeeld wel eens een lange pelgrimstocht gelopen. Je wordt dan op jezelf teruggeworpen. Aan boord ook, alleen weer op een heel andere manier. Je wordt juist tussen de mensen gezet, in een kleine maatschappij waarin je zelf de regels bepaalt. Je besluit gezamenlijk bijvoorbeeld dat vandaag de klok een uur vooruit gaat. Dat vind ik grappig aan alleen reizen. Je belandt gewoon ergens, dat vind ik heerlijk.’ 

‘Aan boord vind ik dingen niet zo gauw spannend. Van te voren had ik wat spanning. Ik kende het wereldje niet zo goed. Stel dat je wekenlang aan boord zit met mensen waar je eigenlijk geen klik mee hebt. Maar dat was gelukkig niet wat ik uiteindelijk heb ervaren.

Maar spanning hier, dat heb ik niet. Zo’n storm als we een paar dagen geleden hadden, daar ga ik juist heel erg van aan. Dat vind ik superleuk.

Dat je die mist ziet om het hele schip heen en de regen. Iedereen staat op scherp, je staat helemaal aan. Dat was echt mijn lievelingsmoment tot nu toe. Het voordeel van opstapper zijn is dat je niet de verantwoordelijkheid draagt die de crew wel draagt en je je daarom veel meer kan overgeven aan wat er gebeurt. Ik hoopte ook wel op een storm, anders had ik niet het gevoel gehad dat ik écht heb gezeild. De storm was ook wel gelijk het meest memorabele moment voor me. Ook omdat ik in de wacht zat waar het begon. Ik stond buiten vanaf het begin tot het einde. Ik voelde de spanning bij de bemanning oplopen, ik zag de golven toenemen en de mist ontstaan. En dat je dan met zijn allen aan die lijnen aan het trekken bent.. Ja, dat is echt leuk!’

Dieuwke de Jong

Reacties

Reacties