Hondenwacht 9 – Zaagkever
Een geluid als een zaag in de mast: ik denk hardop: “een onderzeeër onder de boot, een drone, een zaagkever of en alien?” De schipper zegt niets, maar kijkt geïrriteerd mijn kant op.
Read moreEen geluid als een zaag in de mast: ik denk hardop: “een onderzeeër onder de boot, een drone, een zaagkever of en alien?” De schipper zegt niets, maar kijkt geïrriteerd mijn kant op.
Read moreDeze nacht is anders. Wollig, wattig. Pluizige wolken die de maan verhullen. Ik voel me klein en de zee lijkt groter dan ooit. Soms zijn er schepen in de buurt, maar ze konden er net zo goed niet zijn. Eilanden zijn het, als fata morgana’s
Read moreBuiten is nooit meer dan negen stappen ver. Voor de duizendste keer tel ik de negen passen naar buiten. Een val tikt tegen de mast en even denk ik dat er iemand op de deur klopt. Alle losse geluiden zijn als een orkest van de boot en golven. Ik snap dat sirenen echt bestaan.
Read moreZes uur heen. Zes uur terug. Zes uur heen. Zes uur terug. Zes uur heen. Ruim een dag al drijven we heen en weer op het Kanaal voor the Isle of Wight. Te weinig wind om los te komen uit dit eindeloos patroon.
Op de shipping lane vijf mijl verderop is het druk. Het konden automaten zijn, robots, denkende machines met als doel het varen van een rechte lijn.
Overal om me heen knipperen witte lichtjes in vaste patronen. Lastig te zien hoe ver weg ze zijn. Maar wat zo gek is, beide bakens kan ik op de kaart niet vinden. Mijn blik blijft plakken op iets donkers schuin voor me. Het is zwarter dan zwart en het lijkt hoog en massief. Is dat een rood lichtje?
Read moreWaarom lonkt bij zeilers toch altijd de horizon? Zit het in de aard van het beestje? Of is een jaar – of langer – ertussenuit echt het zeilers walhalla? Vertrekken, vertrekkers: Voor de achterblijvers lijkt het op een eindeloze vakantie, een aaneenschakeling van happy hours en barbecues. Je verwacht dat je van geen stress meer hebt als je geen drukke baan meer hebt, maar dat is niet zo… Maak dus in ieder geval een noodscenario. Dat voorkomt dat je bijvoorbeeld vrouw en boot onverhoeds in Suriname achter moet laten.
Read moreIn de vroege herfst begon de wereldreis van duurzaam jacht Ya. Zes weken voer ik mee over Noordzee, Kanaal, Golf van Biskaje en de Atlantische Oceaan. In die tijd hebben we twee keer een haven aangedaan voor één of twee nachten. De rest van de tijd waren we op zee. Samen. Dat betekent wachtlopen in een ritme van vier uur op vier uur af. In het zwartst van de nacht was schrijven een manier om wakker te blijven. Een deel van de zeilavonturen en de nachtgedachten van Peter Veen lees je hier de komende weken.
Read moreVertrekkers: Ze zijn er genoeg, maar het aantal dat daadwerkelijk de lijnen los gooit en gaat, ligt veel lager dan het aantal vertrekkers dat je her-en-der tegenkomt. Waarom vertrekkers niet vertrekken? Vastlopen in de voorbereidingen. Hoe doe je dat? Simpel: door te zoeken naar de ideale vertrekkersboot, als je zoiets al kunt vinden en betalen. Vervolgens de ultieme uitrusting aan boord zien te krijgen, die zoveel schijnveiligheid biedt, dat je durft te gaan aan boord te gaan.
Read moreOut of the doldrums in the tradewinds: Joshua en Katia hebben Kiribati verlaten en zijn op weg naar Pohnpei, ook in de stille Zuidzee. Volg de Hope naar Micronesië!
Read moreJosh en Katie zeilen op de Hope de wereld rond. Op Kiribati stijgt de zeespiegel zo sterk, dat het eiland dreigt te verdwijnen.
Read more