‘Je bent geen beginnend zeilster meer’

‘de heren hebben bijna geen ervaring met zeilen, dus ik stel voor dat we de dames opsplitsten’. Samen varen we de nacht in.
De hele terugweg is één groot cadeau. Prachtig weer, zon en windkracht vier. Achtentwintig uur later als we door de Stevinsluizen zijn bij Den Oever plopt Sebastiaan de champagne open voor het ontbijt.
‘Je bent nu geen beginnend zeilster meer, Gerie. Dat kan je echt niet meer zeggen.’

Read more

Het Grote Plan

“Ik vraag het voor de laatste keer: kunnen jullie een geheim bewaren?” Mijn hart draait overuren. De woorden van Roy Heiner kaatsen tegen de hoge wanden van de bedrijfshal in Rijnsburg. Vanaf nu wordt mijn dagelijkse gang bepaald door een permanente staat van opwinding. Na enkele weken voel ik een drammende pijn ontstaan onder mijn schedel van dagelijks continu bezig zijn met Het Grote Plan. Stop, overzicht en controle zijn de woorden die ervoor zorgen dat daaruit The Big Picture ontstaat.

Read more

Hondenwacht 20 – Een wonder

Vaart die visser nou een rondje om me heen? Het kompas lijkt op hol te slaan, de zeilen klapperen. Dan ineens snap ik dat ik het ben die draait. Het is donker, er is een flauw windje en een felle stroom rukt aan het schip. Even let ik niet op en ik heb geen idee meer waar ik ben of hoe ik dit moet corrigeren. Ik vloek hardop.

Read more

Hondenwacht 19 – Windkracht acht?

‘We kunnen de storm wel uitrijden,’ zegt de schipper, ‘windkracht acht op open zee is niet zo erg.
Het trekt me niet. Veel wind kan een zeiler op zee overkomen, maar om een herfststorm op te zoeken?
‘Wat als het negen waait?’
‘Wat als het maar een dikke zes blijkt,’ is zijn tegenvraag.
Even aarzel ik. Ontzeg ik mezelf nu een bijzondere ervaring, vraag ik me af, moet ik dat willen meemaken, storm op zee?

Read more

Hondenwacht 17 – Het einde der tijden

Raceauto’s op een circuit, daar doet het geluid aan denken. De wind giert over ons heen. In een baai liggen we voor anker, vlak achter een steile rots en een hoge kade. In mijn slaapzak lig ik na te dromen van zomaar acht uur ononderbroken slaap. Buiten een nog uitgestorven stadje.
De schipper slaapt nog in het vooronder. Lekker dit, even niksen en geen wachten draaien. Niks is meer dan genoeg. Ik hoef de boot niet af. Laat maar zo. Nu pas hoor ik hoeveel herrie zee en golven maken als je vaart.

Read more