‘Niet zomaar een boot, maar een 12voets jol’
De eerste keer dat ik oud genoeg was om zelf te zeilen, was mijn oma helaas al te oud om nog met me mee te gaan. Vroeger gingen we met mijn ouders altijd naar Friesland op vakantie. Daar heb ik, dankzij vrienden van mijn ouders, leren zeilen.
Na de vakantie ging ik elke zaterdag boodschappen doen met mijn oma. Dan vertelde ik enthousiast over het zeilen. Iedere keer glimlachte ze en zei ze: “Wist je dat ik vroeger een twaalfvoets jol had?” Op dat moment begonnen haar ogen te stralen. Het was alsof ze even terugging naar die tijd.
Mijn oma had Alzheimer. Daardoor vertelde ze datzelfde verhaal soms wel twintig keer op een dag. Maar dat gaf helemaal niets. Juist omdat je zag hoeveel die herinnering voor haar betekende. Misschien ben ik daardoor onbewust wel een beetje beïnvloed. Als je hetzelfde verhaal zo vaak hoort, blijft het vanzelf hangen. Bovendien hingen er bij mijn oma thuis altijd foto’s van haar en mijn opa op hun boot. Dat beeld is me altijd bijgebleven.
Na dertien jaar ontwikkelingswerk in het buitenland keerde ik terug naar Nederland. Eén ding wist ik zeker: ik wilde een zeilboot. En niet zomaar een boot, maar een twaalfvoets jol. Net zoals mijn oma vroeger had.
Toen ik op zoek ging naar zo’n jol, kwam ik er al snel achter dat ze niet makkelijk te vinden zijn. Eigenlijk hoopte ik de boot van mijn oma terug te vinden. Ik kende zelfs het jollennummer: 293. Jaren geleden stond die nog in het register, maar zonder contactgegevens. Inmiddels vrees ik dat de boot helaas niet meer bestaat.
Tijdens mijn zoektocht kwam ik echter een andere bijzondere jol tegen: Duimelot, jol nummer 241. Toen ik me in de geschiedenis van de boot verdiepte, ontdekte ik dat hij ooit gebouwd was voor de familie Verkade, bekend van de koekjesfabriek. Dat maakte de boot al bijzonder, maar wat het voor mij echt speciaal maakte, was dat hij in Zaandam heeft gevaren – dezelfde plaats waar mijn oma woonde en zelf ook met haar jol het water op ging.
Hoewel ik haar eigen boot nooit heb kunnen vinden, voelt het alsof ik toch een stukje van haar geschiedenis heb teruggevonden. Deze jol voer in dezelfde tijd en op hetzelfde water als die van mijn oma. Dat geeft de boot voor mij een betekenis die veel verder gaat dan hout, zeilen en touw.
Het mooiste vind ik misschien wel dat Duimelot al die jaren heeft overleefd. Als ik denk aan de verhalen van mijn opa en oma, aan de herinneringen die zij samen op het water hebben gemaakt, voelt het heel bijzonder dat ik dat verhaal nu mag voortzetten. Dat ik met ditzelfde soort bootje nieuwe herinneringen mag maken.
Bob de Groot
