Peddelen voor ons leven
Wat begon als een routine stop om uit te klaren en diesel te tanken, veranderde in een van de heftigste dagen die we ooit aan boord van Duchess hebben meegemaakt. Binnen een paar minuten sloeg onze boot zonder ons op drift, de baai uit, de golven in. Wij achterna, in een bijbootje dat daar niet voor gebouwd is.
Na drie mislukte pogingen liggen we eindelijk in Tarrafal, São Nicolau en wat genieten we ervan. Ruim twee weken blijven we hier voor anker. Overdag werk ik gewoon achter mijn laptop, terwijl Dave zich uitleeft met een lijstje bootklusjes dat nooit leeg lijkt te raken. Zodra de middaghitte toeslaat, gaan we aan land voor een koud biertje.
In het weekend trekken we de bergen in en met de lokale bus rijden we omhoog naar het bergdorpje Cachaço. Vanaf daar beklimmen we Monte Gordo, we lopen door mistige bossen die zomaar even later openbreken in adembenemend uitzicht. De afdaling brengt ons helemaal naar beneden, tot in het kleurrijke Ribeira Brava. Van zeeniveau naar bergtop en weer terug, allemaal op onze eigen benen.
De tweede week zoeken we juist de stilte op. We verlaten Tarrafal voor D’Boche Rocha, een afgelegen ankerplek naast een prachtig strand. Een paar dagen zwemmen, vissen, barbecueën en genieten van de prachtige zonsondergangen. Geen verkeer, geen lawaai, geen plannen, gewoon stilte. Twee weken die precies het ritme hebben waar we al die tijd naar op zoek waren.
Terug naar de routine
Na deze rustige periode varen we terug naar Tarrafal om uit te klaren en diesel bij te vullen. Niets bijzonders denken we, gewoon een administratief klusje voordat we verder reizen.
We regelen alles bij het havenkantoortje en lopen terug naar de kade. Het is snikheet, dus besluiten we op een terrasje aan wal een verfrissend biertje te pakken. Vanaf onze tafel hebben we perfect zicht op Duchess, rustig liggend voor anker in de baai, precies zoals we haar hebben achtergelaten.
Of toch niet… Zie ik het nou goed? Ze drift.
Eerst denk ik dat ik het me verbeeld, maar nee, ze schuift echt, langzaam maar gestaag, verder de baai in. Het anker houdt niet meer.
We laten het biertje voor wat het is en rennen naar de dinghy (onze optimist). Daves handen trillen terwijl hij aan het startkoord van de buitenboordmotor sjort. Ze slaat aan en we scheuren de baai in, achter Duchess aan.
We zijn te laat. Tegen de tijd dat we op snelheid zijn, is Duchess al de beschutting van de baai uit gedreven, de open zee op. Waar het water binnen de baai nog redelijk vlak lag, slaan hier de golven in volle kracht tegen ons kleine bootje. De ene na de andere golf wast over de rand. De buitenboordmotor wordt kletsnat.
En dan valt hij stil.
Peddelen voor ons leven
Voor even zitten we daar gewoon stil met een dode motor, terwijl Duchess verder en verder van ons wegdrijft. Dan pakken we de peddels.
We weten allebei wat dit betekent; De golven hier, buiten de beschutting van de baai, zijn eigenlijk te hoog voor ons kleine bijbootje. Met elke golf die binnenkomt, houd ik mijn adem in en hoop dat we niet omslaan, maar er is geen andere optie. Teruggaan kan niet, niet tegen deze golven en wind in. Vooruit is de enige weg, Duchess achterna.
Dus peddelen we zo hard als we kunnen, terwijl het zoute water over ons heen blijft slaan en Duchess in de verte langzaam kleiner lijkt te worden. Ik reken in mijn hoofd uit wat er gebeurt als we haar niet inhalen. Geen boot, geen huis, geen spullen. De gedachte alleen al maakt me misselijk.
We zeggen niet veel. Alleen peddelen, kijken, peddelen.
Dan, eindelijk, komen we dichterbij. We grijpen de railing en hijsen onszelf aan boord. De opluchting op dat moment is enorm. We hebben haar. Duchess is weer van ons.
Maar het feest duurt kort.
Vechten tegen het water
Terwijl wij Duchess weer onder controle krijgen, blijkt de dinghy intussen een enorme hoeveelheid water te hebben binnengekregen. We proberen haar aan dek te hijsen, maar de bijboot vol met water is simpelweg te zwaar. We trekken, sjorren, proberen grip te krijgen op de natte lijnen. En dan gebeurt het: mijn vinger komt bekneld te zitten.
De pijn is meteen scherp en duidelijk. Ik kijk naar mijn hand en zie dat een stukje nagel en een klein stukje vingertop weg zijn. Voor even sta ik daar, verdoofd, terwijl de adrenaline nog door mijn lijf giert.
Er is geen tijd om er lang bij stil te staan. De dinghy blijft vollopen, de wind blijft aanwakkeren, en we beseffen dat we een keuze moeten maken.
Een pijnlijke keuze
We laten haar los.
De dinghy, samen met de buitenboordmotor, zakt langzaam weg in de baai. Het voelt vreemd om zoiets gewoon te laten gaan, iets waar we dagelijks op vertrouwen, dat ons van boot naar wal brengt en weer terug. Ooit stond ze nog ingepakt tot aan de rand met spullen, helemaal vanuit Nederland naar Kaapverdië verscheept. Nu verdwijnt ze voor onze ogen in het water, maar onze veiligheid gaat voor. Dat weten we allebei, ook al doet het zeer.
Terwijl we op Duchess staan, nat, moe en een beetje aangeslagen, kijken we elkaar aan. Geen woorden nodig. We hebben het gehaald. Dat is het enige wat telt.
Wat overblijft
Dit was niet de stop die we gepland hadden. Geen rustige middag uitklaren en diesel tanken, maar minuten van pure paniek, een achtervolging op zee en een pijnlijk aandenken aan mijn vinger. Maar het is ook weer een herinnering: het leven op zee kan in een oogwenk veranderen. Het ene moment zit je met een koud biertje op een terrasje, het volgende moment vecht je om je boot terug te krijgen.
We zijn onze trouwe dinghy kwijt, maar we zijn samen. Duchess is veilig en wij ook. De rest lossen we wel op.
Karlijn Ballemans
Wil je onze avonturen met Duchess op de voet volgen? Check ons dan op Instagram @sailingduchess
Een laatste eerbetoon aan onze trouwe dinghy, die helemaal vanuit Nederland naar Kaapverdië reisde om ons al die tijd van boot naar wal te brengen.
