Onderweg met twee Volvo 60’s #6: Rhodos – Kreta – Lavrio

Willem Jan Landman is met een groep zeilers op twee Volvo 60’s onderweg van Jeddah naar een geschikte haven om de refit van de boten aan te pakken. Samen met Pindar Sailing willen ze de boten uitrusten en gebruiken om de zeilsport diverser te maken. In een serie verhalen vertelt hij over de tocht dwars door de Rode Zee, het Suezkanaal en de Middellandse Zee.

Na tien dagen in Nederland keer ik begin januari terug naar Rhodos. De reis er naartoe begint op Schiphol met uitval van een eerste vlucht, veel vertraging door de hevige sneeuwval en boven Griekenland veel turbulentie. Op Rhodos aangekomen raast de wind door de haven; de boten liggen er nog goed bij, maar enorm te stampen.

De dagen erna arriveert de nieuwe crew. We werken weer enkele dagen aan onderhoud: De AIS, VHF, rigging, de beide grootzeilen naar de zeilmaker. Het lijkt wel een mini refit hier op Rhodos.

Met zes crew per boot vertrekken we richting Kreta. Nico is als schipper vertrokken voor de kerst en Kees de Walle neemt het vanaf Rhodos van hem over. Met Kees ben ik al jaren bevriend en samen hebben we veel gezeild op de Volvo 60 BOUdragon van Holland Ocean Racing. 

Vanaf Rhodos vaar ik samen met Chantal als co-schipper, Fred en Nard, twee vrienden uit Nederland, Joshua, Vicente en Arunas. Kees heeft als crew, Paul (co-schipper), Matt, Finn, Luis en Ashleigh. 

De tocht verloopt goed, met veel zeilen en mooie downwind condities bij aankomst. In Iraklion liggen we in de commerciële haven; de jachthaven is voor ons met 3,75 m diepgang te ondiep. Cycloon Harry heeft flink huisgehouden op de Middellandse Zee en we wachten ook hier weer op een beter weerwindow. In de crew samenstelling wisselen we enkele zeilers tussen de twee teams, door het vertrek van één van de zeilers bij Kees aan boord. 

Na extra klussen en het diesel tanken vertrekken we voor een etappe naar Italië. Zelf zit ik mentaal niet lekker door het onverwachte einde van mijn relatie. Dat beïnvloedt mijn rol aan boord meer dan ik wil. Gelukkig neemt de crew veel over en komt er daardoor rust in de groep.

Ten Noorden van de Westpunt van Kreta krijgen we een zware squall over ons heen, een zogeheten windhoos. Alle hens aan dek. Binnen blijkt er een waterballet gaande door lekkages bij de mast en via de boeg door de overslaande golven op het dek. Op het moment dat ik ga kijken, ontdekken we ook een lekkende dieselleiding. Een losse houten plaat lijkt de boosdoener. Dit hebben we snel gefixt, maar de dieselgeur is penetrant en zorgt ervoor dat we eigenlijk niet meer kunnen slapen binnen.

Er wordt nog meer wind verwacht in de Ionische Zee dus ik besluit in overleg met Kees en het team uit te wijken. Downwind zetten we koers naar Lavrio bij Athene. Zo’n 100 mijl later komen we veilig aan in de commerciële haven. Hier kunnen we de problemen in de komende dagen aanpakken en een plan maken voor de volgende etappe.

De plak in Lavrio blijkt een goede locatie, er is veel materiaal beschikbaar via de lokale zeilwinkels en expertise voor de problemen op te lossen. Ondertussen puzzelen we op het weer. Het blijft onstabiel. Enkele crewleden, waaronder Kees, moeten hier ook helaas weer naar huis.

Via social media loopt een oproep voor nieuwe crew en melden zich meer dan 70 professionele zeilers aan. Samen met Chantal selecteer ik nieuwe crew. Ernst Jan van Housselt (EJ) sluit aan als schipper en Alessia Dinoi komt mee als wachtleider. EJ en ikzelf wisselen van teams om nieuwe energie te creëren. Joshua en Finn vertrekken en worden vervangen door Isaac en Connor.

Een ommekeer in de plannen

We bereiden de volgende route zorgvuldig voor. Wat heel leuk is met het team doordat er vanuit de zeilers voorstellen worden gedaan en we in een appartement samen overleggen tijdens de ontbijt en diner momenten. 

Het weer blijft lastig en het Kanaal van Korinthe blijkt gesloten. We lijken toch via de zuidelijke route moeten varen en zoals het eruit ziet van haven naar haven. Dat gaat nog lang duren voordat we in het westen van de Middellandse Zee zullen aankomen. 

Dan komt er onverwacht een alternatief: Andrew Pindar’s vriend Edhem Dirvana nodigt ons uit om te schuilen bij de Bozburun Yacht Club in Turkije. Reaching condities, wind mee en ruimte om de plannen te overdenken. Het voelt als een uitgelezen kans. Ook voor mijzelf, na drie maanden delivery kunnen we daar evalueren en plannen maken voor de volgende fase.

Op 9 februari vertrekken we uit Lavrio richting Kos en daarna Turkije. De eerste uren zijn licht en daarna neemt de wind toe. Tussen de eilanden bij Nisos Paros worden we in de donkere avond overvallen door een squall met windstoten boven de 50 knopen. We lopen uit het roer, liggen op één oor, maar krijgen de boot onder controle. Het blijkt achteraf het venturi-effect tussen de eilanden.

Na uitklaren op Kos steken we over naar Turgutreis in Turkije. Daar worden we warm ontvangen door Edhem. De volgende dag varen we door naar Bozburun en Edhem’s Bozburun Yacht Club. Bij aankomst in de baai, tussen de bergen in de ondergaande zon, voelt het als een enorme verademing in een hele bijzondere omgeving met ongerepte natuur.

We sluiten de delivery af met een teamdiner, waar ook Andrew en Dan bij aanwezig zijn. Voor ons allemaal is dat een prachtig moment om kennis te maken met de crew en onze gastheer Edhem. 

De volgende ochtend starten we de dag met een EarthFlag ceremonie. Een cadeau van Sail4Earth voor Edhem en de BYC. De vlag van de aarde met de Seed of Live houden we met elkaar omhoog om de aankomst te vieren en stil te staan bij deze bijzondere gebeurtenis. 

Het is voor nu een einde van een intense delivery, maar ook een begin van een nieuwe fase.

Willem Jan Landman

Reacties

Reacties