Oceaanverhalen met de Eendracht: Stuurman Hein

‘Na mijn pensionering ben ik bij de Eendracht terecht gekomen. Ik heb de hogere zeevaartschool gedaan. Zeilen deden we op school wel, dat was gewoon een vak eigenlijk. Daarna ben ik gaan varen. Gelijk een jaar achter elkaar niet naar huis. Ik voer in Azië en Afrika op lijnvaartscheepvervoer als stuurman.’

Naam: Hein

Functie: Stuurman 

Leeftijd: 70

Hoe lang bij de Eendracht: 10 of 11 jaar

‘Tot mijn 27e heb ik op de grote vaart gevaren. Daarna ben ik in Antwerpen voor een grote bulk carrier rederij gaan werken. Ook heb ik als leraar op de zeevaartschool gewerkt en daarna ben ik 27,5 jaar loods geweest. Varen deed ik dus veel, maar zeilen niet. Een blauwe maandag had ik een oud zeilbootje, waarmee ik bijna vergaan ben. Daarna heb ik eigenlijk niet meer veel gezeild. Ik wist wel van het bestaan van de Eendracht en ik wist dat ze de oceaan overstaken. Ik heb contact met ze opgenomen en zo is het gekomen dat ik nu hier ben.’ 

‘Ik ben destijds gestopt met varen omdat ik teveel van huis weg was. Ik vertrok bijvoorbeeld terwijl mijn dochter een half jaar was. Toen ik terugkwam was ze een jaar. Dan mis je veel. Wat me nu naar het water trekt is dat bang ben dat ik me ga vervelen als ik thuis ben en dat ik wat mis. Ik ben heel lang loods geweest en dan stap je af waar de zee begint. Dus zo’n oceaan oversteken, dat vind ik wel heel leuk om te doen, dat je echt een oversteek doet en van A naar B gaat. Maar als ik hier dan ben dan denk ik ook wel weer ‘wat bezielt je om dit te doen.’ Wat ook meespeelt is dat ik parttime werk en lesgeef, en op deze manier houd ik contact met de praktijk.’

‘Ik wil niet vervallen in de rol van ‘opa vertelt.’ Nu kan ik vertellen over verse ervaringen die ik nét heb meegemaakt.’

‘Wat ik heel fijn vind aan op het water zijn is dat je er tot rust kan komen. Dat heb ik hier minder, omdat er altijd wel mensen zijn. Goedbedoelende amateurs die achter het roer staan. Als stuurman moet je dan goed opletten. Maar als je alleen bent, als iedereen slaapt en het hele schip dood is.. Ja, dan voelt het alsof je alleen op de wereld bent. Verder is het heel overzichtelijk hier. Er is niets wat je afleidt. Geen tv, geen krant, geen tuin, je hoeft veel minder. De structuur geeft rust en overzicht. Ik heb vijf weken in Nepal gewandeld. Dat is vergelijkbaar, want daar was ook elke dag hetzelfde. Anders, maar ook hetzelfde. Dat is hier ook zo.’ 

‘Als je me vraagt naar spannende dingen aan boord, nou, op deze reis hadden we wel even vijftig knopen aan dek! Maar ik denk ook aan een keer eerder tijdens een oversteek. Toen was het een uur of anderhalf wel windkracht twaalf. Er moesten nog zeilen naar beneden en het schoenerzeil flapperde alle kanten op. Het is toen toch gelukt dat zeil op te binden. Die boot ligt dan zo ongeveer plat in het water en het regende als een gek. Ik stond te sturen en ik was wel heel erg blij dat iedereen van het dek af was!’ 

‘Een memorabele reis was wel de COVID-reis. Daar hadden we die zware storm. We waren op de Azoren en de helft van wat je op de tv ziet snap je niet, want het was in het Portugees. Langzamerhand zie je de hele wereld uitschakelen en moesten we door naar Nederland. Ik heb nog gauw extra kleren gekocht, dat soort dingen moest je gauw nog regelen. Maar een van de meest bijzondere reizen was een reis die we maakten voor jongeren met kanker. Dat was erg bijzonder. Het contact met de mensen en hoe ze daarmee omgaan. Ze hadden een hoody aan met de tekst ‘de leukste club waar je geen lid van wilt zijn.’ Er was iemand bij met een kindje van twee. Dat was erg indrukwekkend. Er heerste een heel andere sfeer. Zo’n reis heeft veel betekenis en blijft je op een andere manier bij.’ 

Dieuwke de Jong

Reacties

Reacties