Van Optimist tot Tallship 5: Bijna aan boord
Puck Habets is 15 jaar en bereidt zich voor op zes maanden School at Sea. In eerdere blogs vertelde ze over haar wedstrijdzeilen, school en fondsenwerving. Nu is het gelukt: op 18 oktober vertrekt ze vanuit Harlingen met de Artemis.
Aan het begin van dit avontuur dacht ik dat de oceaan later zou komen. Eerst moest ik 30.000 euro verzamelen en op school gemiddeld een 7 staan. Ik wist toen nog niet hoe ik dat allemaal voor elkaar moest krijgen, maar ik ben er gewoon voor gegaan. Inmiddels is het oktober, zit ik in 4 gymnasium en zijn beide voorwaarden gehaald. Over twee weken stap ik in Harlingen aan boord van de Artemis. Nu moet ik vooral zorgen dat alles wat mee moet ook daadwerkelijk in mijn tas past.
Dat vertrek was zo lang zo ver weg dat het vreemd voelt om er bijna te zijn. Een jaar lang was er altijd nog een toets, een sponsorafspraak of een actie die eerst moest gebeuren. Nu neem ik afscheid en verzamel ik mijn schoolwerk voor zes maanden op zee. Ik heb er ontzettend veel zin in!.
Van presentaties via stroopwafels naar de oceaan
Het geld ophalen heeft veel tijd gekost. Na school en tussen de zeiltrainingen door mailde ik bedrijven, daarna belde ik ze op. Ik gaf presentaties, schreef blogs en verhalen en bracht bestellingen rond. Soms kreeg ik geen reactie of een nee. Vooral als ik veel werk in een voorstel had gestoken, vond ik dat lastig. Gelukkig waren er ook mensen die enthousiast werden en wilden helpen. Zij bestelden stroopwafels, wijn of sleutelhangers met zeemansknopen, werden sponsor of sloten zich aan bij de Club van 100.
Daarbij heb ik gemerkt hoeveel mijn verhalen die onder andere bij Scheepspost zijn gepost, hebben gedaan. Tijdens het Schipperscafé in het IJsselhuis in Gouda kwamen mensen naar me toe die mijn blogs al hadden gelezen. Ik moest mezelf nog voorstellen, maar zij kenden mijn plannen al. Ook gaven mensen van ver weg gewoon een bedrag aan mij, omdat ze het zo mooi vonden wat ik wilde gaan doen of omdat ze zelf hun leven op zee doorbrachten en zij juist weten wat zo’n reis op zee je kan brengen. Ongelofelijk dat mensen die ik niet ken mij dat gunnen.
Ook bij mijn Captain’s Dinner op de zeilvereniging zag ik hoeveel mensen inmiddels meehielpen. Familie, sponsoren, zeilers en vriendinnen zaten bij elkaar. Nu het reisbedrag binnen is, denk ik terug aan die superleuke avond. Natuurlijk geef ik ook zeilles bij mijn oude zeilclub, zeker tijdens de zeilweek, een hele gezellige leerzame week voor iedereen.
Iedereen van die heeft geholpen: heel hartelijk bedankt. Met jullie hulp is het gelukt. Ik ben blij en trots.
Het leven aan boord komt dichterbij
Eind september hadden we de laatste voorbereidingsdag van School at Sea. We kregen uitleg over het onderwijs en tips van een oud-deelnemer. Mijn ouders volgden een apart programma, waarin de kapitein en onderwijscoördinator vertelden over de reis, de boordregels en slecht weer. Ouders van een leerling van vorig jaar vertelden hoe het was om hun kind zo lang te laten gaan. Volgens mij hadden mijn ouders daar veel aan.
Voor mij zit de voorbereiding nu vooral in praktische dingen. Mijn school werkt veel digitaal, dus ik moet bestanden downloaden en verzamelen. Op zee kan ik niet even aan een docent vragen om iets door te sturen. Met toestemming neem ik een iPad mee voor mijn schoolmateriaal in een waterdichte hoes. Er mogen alleen schoolbestanden op staan. Geen spelletjes, geen sudoku, ook niet als mijn huiswerk af is. En zeker geen foto’s van familie of vrienden.
Ondertussen groeit de verzameling spullen die mee moet. Naast mijn zeilpak liggen er thermisch ondergoed, dikke sokken en een muts klaar. Voor onze reizen aan land heb ik onder andere een slaapzak en een hangmat met muggennet nodig. Gelukkig kreeg ik ook hulp bij mijn uitrusting. Via Zeilhelden, waar ik ook blogs voor schrijf, heeft Helly Hansen mij gesponsord met onder andere een jas, fleecevest en wandelschoenen. Daar ben ik heel blij mee en ik kan ze bij terugkomst ook gebruiken met zeilen. De schoenen loop ik nu alvast in tijdens een rondje wandelen in de avond met mijn moeder. Kunnen we meteen nog even kletsen voordat ik vertrek. Dat vind ik fijn tussen het regelen door.
Nog even thuis
Afgelopen vrijdag heb ik met mijn vriendinnen gegeten en gebowld. Ze hadden een fotoboekje gemaakt met onze leukste herinneringen. Dat gaat zeker mee, want even appen zit er straks niet meer in. Onze telefoons liggen aan boord opgeborgen. Eén keer per week stuur ik een ‘sailmail’ naar mijn ouders en krijg ik er één terug. Zij kunnen daarin berichten van familie en vriendinnen meesturen en houden mijn website en sociale media bij. Mijn broertje heeft ondertussen belangstelling voor mijn kamer. Volgens hem kan ik na de reis best in zijn kleinere kamer slapen, omdat ik dat gewend ben. Daar ben ik het natuurlijk niet mee eens.
Voor de verplichte uitrusting, vaccinaties en schoolspullen had ik naast het reisbedrag ongeveer 2.000 euro gerekend. Daarvoor lopen nog acties. Ook hoop ik mijn Club van 100 compleet te krijgen: er zijn inmiddels 81 leden. Wilt u aansluiten of helpen met de laatste spullen? Op www.puckatsea.nl vindt u alle informatie. Een lid draagt 100 euro bij en ontvangt mijn persoonlijke blogs.
Eerst nog inpakken en afscheid nemen. Dan naar Harlingen, waar het avontuur waarvoor ik zo lang gewerkt heb eindelijk begint.
De zeetas raakt gevuld, de kade komt dichtbij
Nog even vaste grond, nog even thuis erbij
Dan gaan de trossen los en wordt de wereld groot
De oceaan kwam later — en later is nu
Puck Habets
