Nacht bij Hoek van Duinen

De eerste zomeravond dat ik alleen voor anker lag, voelde als een beloning. Ten oosten van Terschelling, bij Hoek van Duinen, viel de zon langzaam weg achter het wad. Een warme avond, een rustige zee. Mijn 22 ft bootje lag met zijn twee kielen mooi recht op het wad. Ik kookte iets simpels, keek naar de lucht en dacht dat ik het kon. Alleen zijn.

Om twee uur ’s nachts werd ik wakker van geweld.

Niet één geluid, maar alles tegelijk. Geslinger en gebonk! De boot werd opgetild door de golven en daarna keihard teruggezet op de grond, zijn twee kielen en skeg sloegen tegen de harde bodem en dit herhaalde zich op het ritme van de golven en vloed. Buiten was het pikdonker.

De wind gierde harder dan voorspeld. ‘Lag ik maar op een zachtere plek, meer in de slijk.’

Ik kroop met mijn door elkaar geschudde hoofd uit de punt en ging bij de tafel zitten, iets comfortabeler. Het enige wat me stond te doen was dit uitzitten. Ik was alleen. Moe. En midden in de nacht zijn gedachten niet heel zacht. Je kunt niet sparren, niet checken of je gevoel klopt. Je hebt alleen jezelf en de Waddenzee.

Die nacht bij Hoek van Duinen was spannend, maar zeker niet uitzonderlijk.
In bijna zes weken op het wad volgden nog veel meer momenten die me wakker hielden, van verwondering, twijfel, spanning en van groot geluk.

Ik zoek dit avontuur op, niet omdat het nou zo comfortabel is, maar omdat het me dwingt aanwezig te zijn. Op zee kan ik niet uitstellen, maar word ik constant herinnerd aan hoe mooi het wad is, in alle weersomstandigheden. Alleen zijn met de wind, het water en mezelf, maakt duidelijk wat ik nodig heb. Zoals elke zeiler weet (en ik ook ervaar), leer je kanten van jezelf kennen die pas boven water komen als de situatie druk zet.

Shara Maaskant

Reacties

Reacties