Karma-blog: ‘Solo zeilen, Mahi Mahi en motoren’
Werner Toonk is IT-projectmanager en zeiler. Na een barre tocht door de Zuidelijke Oceaan meert hij zijn stalen tweemaster in 2018 aan in Nieuw Zeeland. Terug in Nederland publiceert hij het boek Karma van Staal over zijn 200 dagen durende reis met verschillende opstappers. In 2023 pakt hij de draad weer op en zeilt verder via Kaap Hoorn naar Piriapolis in Uruguay. De laatste etappe van zijn reis begint half maart 2025, eindpunt is Amsterdam.
Zo 13 jul. 2025: ‘Titels, mahi’s en m’n gescheurde genua…’
Wel 60 titels ontvangen, weer een lekkere mahi mahi gevangen en … m’n genua scheurde.
Dat is m’n belangrijkste zeil, het zeil dat voor de snelheid zorgt. Ik had het net wat eerder moeten inrollen. Het pakte nu te veel water, denk ik. Ik kon erom huilen, maar bleef rustig en gefocust.
Eerst over de titels
Karma van Staal – deel 2 is bijna af. Nog 2200 mijl naar huis, en er moet niet meer te veel meer gebeuren, want dat past er niet meer bij. Zodra ik thuis kom, wil ik het zo snel mogelijk in de winkel hebben. Maar met welke titel? Ik vroeg om suggesties en ik kreeg er zo’n 60! Gaaf! Thx.
Maar, ongetwijfeld door mijn voorzet, waren er veel met ‘huis’ of ’thuis’ erin. En dat was juist niet de bedoeling. Ik zoek een pakkende titel. Over de avonturen van Karma. Nieuw Zeeland, Grote Oceaan, gletsjers en walvissen in Patagonië, de ruige Argentijnse zee, met Julian naar Rio, de motorpech in Cabo Frio en nu de Atlantic. Zonder ‘huis’ en zonder ’thuis’ dus.
Daarom deze herhaalde oproep: heb jij dé titel in je hoofd, mail me – wie weet ligt straks jouw idee in de winkels. Degene die de winnende titel deelt, krijgt een gratis exemplaar. Iedereen die instuurt dingt mee, ook met de huis- en thuisvarianten, maar ik denk niet dat die het worden.
Dan over de Mahi Mahi
Vandaag ving ik een kleintje. Veel beter maatje. Nog steeds een halve meter hoor. Maar dit gaat gewoon in twee dagen op. Het was er eentje die honger had. Want naast het inktvisje waarmee ik beet had, kwamen er nog flink wat inktvisjes uit.
En dan by far het belangrijkste: m’n genua scheurde finaal doormidden
Dat is m’n belangrijkste zeil, het zeil dat voor de snelheid zorgt. Ik had het net wat eerder moeten inrollen. Het pakte nu te veel water, denk ik. Ik kon erom huilen, maar bleef rustig en gefocust. Dik 5 uur ploeteren om het zeil weg te halen en een kleine fok terug te zetten. Ik was volledig gesloopt.
Zodra de omstandigheden het toelaten, gaat de genua erop die ik in NZ heb laten maken. Die is iets kleiner dan de gescheurde, maar veel beter bestand tegen 20 knopen of meer. Even wachten tot de wind en de golven minder zijn. Dat zit eraan te komen.
En als je dit leest, dan staat het filmpje van de gescheurde genua op de site. Kijk zelf maar hoe dat eruit ziet.
Wo 16 jul. 2025: ‘Stressvol dagje’
Stressvol dagje vandaag, gaf mijn horloge me net terug. Dat voelt ‘ie weer haar fijn aan. Maar … het goede nieuws is dat de genua die me van Nieuw Zeeland naar Rio de Janeiro bracht weer op de voorstag hangt. Die is niet zo groot als degene die gescheurd is, maar groot genoeg, een stuk dikker en wat hoger gesneden. Heel fijn.
Alle drie zeilen staan, bakstag windje, net te weinig om het alleen zeilend te doen, maar we hebben een lekker tempo.
Verder flink in de weer geweest, met het vervangen van een pompje onderin de bilge, het onderhouden van twee grote lieren én … weer zo’n lekkere Mahi Mahi 🐟 binnen gehaald.
Morgen weer een dag. Slaaptijd. Alle drie zeilen staan, bakstag windje, net te weinig om het alleen zeilend te doen, maar we hebben een lekker tempo.
Ik verwacht zaterdag of zondag op de Azoren aan te komen. Bijzonder. Weer terug in Europa met Karma.do 17 jul. 2025 1:33
Do 17 jul. 2025: ‘In de war … maar in gesprek met mezelf?’
Hoe is dat nu zo’n solo oceaan oversteek? Kom je je zelf tegen? Ga je met jezelf in gesprek? Nee, ik althans niet. Ik geniet juist van de rust. Af en toe zet ik een muziekje op schreeuw ik wat mee.
Het enige wat echt belangrijk is, als het gaat over de dag, is wat voor weer het nu is en wat voor weer het morgen is.
En ik raak in de war. Met welke dag het is. En hoe lang ik al op het water zit. Wat vandaag was, wat gisteren en wat morgen. Dat heb ik altijd op het water, ook met opstappers en begint op de eerste dag van vertrek. Of op de tweede? Nou ja, ergens aan het begin.
Gelukkig doet het er hier op de oceaan ook allemaal niet zo heel veel toe. Het enige wat echt belangrijk is, als het gaat over de dag, is wat voor weer het nu is en wat voor weer het morgen is. Gisteren is alweer achterhaald.
Maar gisteren heb ik de stevige genua op de voorstag gehangen. En dat filmpje stod nog niet op de site. Laat ik dan maar doen of het vandaag was. Dat maakt toch allemaal niet uit. Kijken? Even naar de site, Dag 27
Vandaag was een redelijk relaxte zeildag … tot het begin van de avond. Toen moesten de zeilen aan de kant en de motor het werk doen.
Zo 20 jul. 2025: ‘Aangekomen in Ponta Delgada’
Ruim voor het donker aangemeerd in Ponta Delgada, op het eiland Sao Miguel. Fijn om hier te zijn. Mijlpaal. Morgen officieel inklaren.
Za 26 jul. 2025: ‘Waarom motoren? Vragen sommigen…’
Karma ligt nog in de jachthaven van Ponta Delgada. Ze is er klaar voor. Ik heb alles gedaan wat ik wilde doen. En er blijft altijd een lijst met klussen over die een lagere prioriteit hebben. Dat is nu eenmaal zo als je op deze manier de wereld rondzeilt.
De meeste wereldzeilers, varen maar een dag of 2 per week. De rest van de tijd liggen ze voor anker – en drinken (maar dat is een eigen blog waard). Tijd hebben ze zat. In mijn geval is dat anders.
Als ik aan boord ben, dan zeil ik. Althans, het liefst. Zeilen. Altijd zeilen als je kunt zeilen. Dat vergt kiezen als je aan land bent, tussen wat wel en wat niet kan. Dat wat nu nodig was, is weer gedaan.
Morgen weer door. Op naar het noorden, richting huis. De eerste paar dagen kan ik zeilen. Daarna is het aankijken. Er moet vast ook weer gemotord worden. Het zal, ik accepteer het zoals het zal zijn.
‘Waarom moteren?’ vragen sommige mensen. Nou, als er onvoldoende wind is – en geen uitzicht op zeilbare wind – dan zijn er 2 opties: liggen dobberen of de motor bijzetten.
Ik houd van dobberen. Maar dat heb ik dit jaar al twee maanden gedaan in Cabo Frio. Dat lijkt me genoeg. Ik vaar om ergens te komen. Naar huis in dit geval. Zonder haast of stress, maar wel met een gezond verlangen. Ik heb er zin in. Nog 1.500 mijl varen en ik verlang ernaar om weer thuis te zijn.
En op de avond voor vertrek kijk ik clipjes, op Youtube. Ozzy Osborne – Mama I’m coming home, UB40 featuring Chrissie Hynde – I got you babe en Ed Kowalczyk – They stood up for love en natuurlijk Roy Orbison, altijd Roy Orbison – I drove all night. Zo’n lekker nummer is dat.
Werner Toonk
