35 knopen wind, een losgeslagen genua en geen plan B
“Met vlagen tot 35 knopen wind vliegen we richting São Nicolau. Duchess lijkt onverwoestbaar, totdat één klein lijntje besluit dat het genoeg is geweest. Binnen enkele seconden rolt onze volledige genua uit en zitten we midden op de oceaan met een probleem dat we niet zomaar kunnen oplossen. Wat volgt zijn zes zenuwslopende uren en een onverwachte terugkeer naar Tarrafal.”
Na ons uitstapje naar Santo Antão blijven we nog een maand in Mindelo. Tijd om bij te komen van alle indrukken, maar vooral ook om Duchess verder klaar te maken voor de volgende etappe.
Een goede vriend van ons is professioneel lasser en helpt ons met een klus die al een tijdje op het lijstje stond. De aanhechting van het roer was op verschillende plekken aangetast door roest. Tijdens onze eerdere tochten had dat al voor de nodige zorgen gezorgd en voordat we verder de oceaan op zouden gaan, wilden we dat risico niet meer nemen. Het geheel werd verstevigd met nieuwe staalplaten en zag er daarna weer een stuk robuuster uit. Ook bouwden we een stellage achter op de boot zodat we onze dinghy uit het water kunnen hijsen.
Begin mei gaat het anker weer op. Onze bestemming: São Nicolau. Althans, dat was het plan.
Er staat behoorlijk wat wind. Op zee zien we regelmatig vlagen van 35 knopen voorbij komen. Gelukkig lijkt Duchess zich daar weinig van aan te trekken. Met drie reven in het grootzeil en de genua slechts een klein stukje uitgerold schiet ze over het water alsof ze eindelijk mag doen waarvoor ze gebouwd is.
Dat verandert zodra we hoog aan de wind moeten gaan varen…
We leren steeds beter waar de sterke en zwakke punten van onze boot liggen. Voor halve wind en op ruime koersen voelt Duchess onverwoestbaar, maar hoog aan de wind tegen forse golven blijkt een ander verhaal. Met elke golf wordt de boeg van koers geduwd. Door haar gewicht van veertien ton kost het telkens tijd voordat ze weer op snelheid en koers komt. Langzaam maar zeker verliezen we steeds meer terrein. Op de kaart zien we hoe we verder en verder verlijeren.
Na uren beuken op de golven zijn we er klaar mee. We besluiten de genua in te rollen en de laatste mijlen op de motorzeilend op het grootzeil af te leggen. Niet ideaal, maar dan kunnen we tenminste nog recht op ons doel af varen.
Dat blijkt een dure les. Ik trek aan de furlinglijn. Eerst gebeurt er niets. Dan gaat het opeens heel makkelijk. Veel te makkelijk. De lijn is losgeschoten.
In een fractie van een seconde rolt de volledige genua uit. We varen midden op de oceaan, met vlagen tot 35 knopen wind en een stevige zee. Waar we zojuist nog een klein lapje voorzeil hadden staan, hangt nu het volledige zeil uit.
‘Shit‘
We proberen de situatie te bekijken. De furlinglijn opnieuw om het blok wikkelen betekent flink wat pielen op het voordek. Met deze golven en deze wind is dat simpelweg geen optie. Het zeil naar beneden halen klinkt ook niet aantrekkelijk. Met deze wind gaat het erg moeilijk worden om het enorme zeil in bedwang te houden.
Ik probeer de boot bij te leggen zodat we rustig kunnen werken, dat helpt een beetje maar heeft nog niet helemaal het gewenste effect. Met een volledig uitgerolde genua en een zwaar gereefd grootzeil is de boot volledig uit balans. In plaats van rustig stil te liggen blijft ze tegen de golven in beuken.
Voor even weten we niet wat we moeten doen. Eén ding weten we wel: zo kunnen we niet doorgaan op deze koers.Dan beden ken we een alternatief. We draaien af naar een ruimere koers en zetten koers naar Tarrafal op Santo Antão. We weten dat daar een grote windluwte achter het eiland ligt en het vrijwel altijd windstil is.
Het klinkt als een goed plan. Er is alleen één nadeel.Tar rafal ligt ongeveer 180 graden de verkeerde kant op en nog ruim zes uur varen. Veel keuze hebben we niet.
Wat volgt zijn zes zenuwslopende uren waarin we met een veel te grote genua over het kanaal tussen São Vicente en Santo Antão scheren. Regelmatig loopt Duchess uit het roer en iedere keer houd ik mijn adem in. Ik ben bang dat ze een keer te ver overhelt of dat er ergens iets begeeft.
Maar niets van dat alles gebeurt. Sterker nog, ze lijkt zich er weinig van aan te trekken. Wat een tank van een boot is het toch. Hoe meer ze me verrast, hoe meer vertrouwen ik in haar krijg.
Tegen de avond bereiken we eindelijk de windluwte van Tarrafal. Alsof iemand een schakelaar omzet valt de wind weg. Binnen enkele minuten rollen we de genua met de hand op alsof er nooit een probleem is geweest. In het donker laten we het anker vallen.
De volgende dag brengen we de furlinglijn opnieuw aan en komen we bij van alle spanning van de dag ervoor. Daarna is het tijd voor poging twee.
São Nicolau wacht nog steeds op ons.
Karlijn Ballemans
Wil je onze avonturen met Duchess op de voet volgen? Check ons dan op Instagram @sailingduchess
